مأؔ مول۔ إنی أری المسلمین قد مسّھم البؤس والافتقار و ما بقی فی بیوت ذریۃ الامراء الا اللَّبن والأحجار۔ سقطت العمائم عن الرؤوس، و ما بقی للرھن غیر الاباریق والکؤس۔ کانوا فی وقت ذوی حواشٍ و غواشٍ و متاع و قماش والیوم لا اری حفدتھم الا جوارحھم و أراھم من تقلب الایام کالسکاری وما ھم بسکاری، ولکن غشیھم من الغم ما یغشی الناس عند ازدیاد الاعتیاص و انسداد طرق المناص۔ و انی أری أنک کریمۃ جلیلۃ و مثلک لا یوجد فی الملوک۔ و قد وھبک اللّٰہ حُزامۃً وانبعاثًا۔ تواسین رعایاک بالتعب الشدید و لا تطیعین راحۃ الا حثاثا، و تستغرقین اوقاتک فی تفقد الرعایا و فکر مصالحھم و تختارین النصب لعل الخلق یستریحون۔ و ظنی انک قد قلت لنائبیک فی الھند ان یفضّلوا شرفاء المسلمین علی غیرھم، و ینظروا الیھم باعزازٍ خاصٍ ترجمہ: نجات سراسیمہ واردست و پاگم کردہ اند۔ و می بینم در ذات تو کرم و رحم را سرشتہ اند و ہرگز نظیر تو در پادشاہان موجود نمی باشد۔ از حزم و بیداری حظے کامل ترا بخشیدہ اند۔ مواسات و مدارات رعایا را بر آرام جان اختیار و از حظ نفس قدرے قلیلے بہرہ میگیری۔ و بجہت اینکہ رعیت با خواب امن و راحت بخسپند ہر قدر رنج و زحمت ممکن باشد جان خود رامیدہی۔ درتفقد حال بیچارگان و فکر مصالح ناتوان اوقات عزیزت را مصروف میداری۔ و یقین من است کہ از پیشگاہت این نواب و عمال را کہ زمام اختیار امور ہندوستان در دست دارند تاکید بلیغے رفتہ کہ بہرحال مسلمانان رابمزیت خاص و فضیلت با اختصاص بر دیگران شرف و امتیاز بہ بخشند۔ ولے این نواب زاغ را باعقاب