انماؔ الاعمال بالنیات و بصدق النیۃ یعرف المخلصون۔ و ما کان لمخلص ان یستشعر أمرا فیہ خیر محسنہ بل یستعرض متاعہ لہ ولا یکون من الذین یکتمون۔ أیتھا الملیکۃ الکریمۃ الجلیلۃ أعجبنی انک مع کمال فضلک و علمک و فراستک تنکرین لدین الاسلام، و لا تُمعنین فیہ بعیون التی تمعنین بھا فی الأمورالعظام۔ قد رایت فی لیلٍ دجی، والآن لاحت الشمس فما لک لا ترین فی الضحٰی، ایتھا الجلیلۃ اعلمی ایدک اللّٰہ ترجمہ: پیروان را از انوار انبیاء (علیہم السلام) بہرہ مند و مہبط سرور روحانی می نماید۔ بلے این انوار نصیب آنہا می باشد کہ فساد و کبر و بلندی را دوست ندارند و از تمام اخلاص و صمیم دل رو بقبول انوارش آرند۔ البتہ امثال این مردم کشاد دیدہ و زکوٰۃ نفس با مرحمت می کنند۔ من از منت و فضل خداوند (عزّ اسمہ) بہرۂ وافر و حظے متکاثر از انوار قرآن میدارم۔ دل مرا از آن نور منور و از ہدایت و اصلانہ بہر در ساختہ اند۔ از انعام جلیل خدا برمن آنست کہ او مرا با آیات بینہ بجہت آن فرستادہ کہ ہمہ خلق را بسوئے دین حق الٰہی دعوت کنم۔ فرخندہ بختے کہ مرا بپزیرد و موت را بخاطر در آردیا نشانے بخواہد و بعد از دیدنش بمن گردد۔ اے ملیکۂ کریمہ از نعمائے دنیویہ ترا نصیبے بسیار دادہ اند۔ باید اکنون رغبت بملک آخرت بکنی و سر نیاز بدرگاہ پروردگار یگانۂ فرود آری کہ ذاتش از گرفتن پسرے و ملکش از مشارکت شریکے بری و غنی است۔ آن رب وحید را از دل برون کردہ۔ ہمچو معبودان را اختیار می نمائید کہ چیزے را نیا فریدہ اندوخود شان آفریدہ شدہ اند؟