أن ؔ دین الاسلام مجمع الانوار، و منبع الانھار و حدیقۃ الأثمار و ما من دین الا ھو شعبتہ فانظری الی حبرہ و سبرہ و جنتہ و کونی من الذین یُرزقون منہ رزقًا رغدًا و یرتعون۔ و ان ھذا الدین حی مجمع البرکات و مظھر الآیات یامر بالطیبات و ینہٰی عن الخبیثات و من قال خلاف ذالک أو أبان فقد مان، ونعوذ باللّٰہ من الذین یفترون۔ فبما اخفاء ھم الحق و إیواء ھم الباطل لعنہم اللّٰہ و نزع من صدورھم انوار الفطرۃ فنسوا حظھم منہا فرحوا بالتعصبات و ما یصنعون۔ أیتھا الملیکۃ ان ھذا القرآن یطھّر الصدور و یلقی فیھا النور و یری الحبور الروحانی و السرور من تبعہ فسیجد نورا وجدہ النبیون و لا یلقی انوارہ الا الذین لا یریدون علوًّا فی الارض و لا فساد و یاتونہ ترجمہ: و اگر از اسلام شکے در دلت باشد من بحول و قوّت خدا آمادہ ہستم کہ آیات صدقش بنمایم۔ خدا بہرحال بامن است۔ دعاہائے مرامی شنود و ندائے مرا پاسخ می گزارد۔ و چون از وے نصرت و عون بخواہم دست من میگیرد۔ من بہ یقین میدانم کہ او در ہر موطن و میدان مرا مدد فرماید و مرا صنائع نسازد۔ آیامی شود کہ ترا از خوف روز قیامت رغبت و میل بدیدن نشانہائے صدق من در دل پدید آید۔ اے قیصرہ توبہ بکن۔ توبہ بکن۔ و بشنو بشنو۔ خدا در ہمہ چیز ہائے تو و مال تو برکت بخشد۔ و بر تو رحمت و بخشائش نازل فرماید۔ و اگر بعد از امتحان کذب و دروغ من پیدا شود تن برآن در میدہم کہ مرابکشند و بردار بکشند یا دست و پائے مرا از ہم ببرند۔ و اگر صادق بر آیم مردے دیگر آرزو ندارم جز این کہ رجوع انابت بآفرید گارخود آوری کہ ترا پروردہ و نواختہ و ہمۂ مسؤلات ترا بتو مکر مت کردہ۔