عمرٍؔ فی الذین یروَّحون۔ و ظھرنا برؤیۃ رایاتھم ظھور الشمس بالصباح، و تقوینا بعنایاتھم تقوی الاجسام بالارواح، و ودَّعنا بقدومھم أبا غمرۃ و أبا عمرۃ، کان قد اضرم فی احشائنا الجمرۃ، و صرنا من الذین یعیشون بأرغد عیش و بنوم الأَمنۃ ینامون۔ و اول ما لقفنا من آلاءھم و ثقفنا من نعماءھم ھو الأمن والنجاۃ من تطاول اللّیام۔ و ظلم عبدۃ الاصنام۔ فانھم آمنونا من کل خوف و جبروا بالنا و أزالوا بلبالنا فدخلنا الجنۃ بعد ما کنا من الذین ھم یعذَّبون۔ و صرنا فی ھذا العھد المبارک من ارباب البضاعۃ و اولی المکسبۃ بالصناعۃ و من الذین یتنعمون۔ و اما فی عھد ’’الخالصۃ‘‘ فکانت تجاراتنا عرضۃ للمخاطرات۔ و زروعنا ترجمہ: در می ربودند و چنانچہ تیر از کمان بجہد دردم از دیدہ غائب می شدند۔ و مثال ما مثال شخصے بود کہ تنہا وجریدہ در بیابان و دشت حیران و پریشان و از آتش غربت سوزان و تپان باشد۔ آفریدگار مہربان مارا ازان بلیۂ جان فرسانجات دادہ در ظل حمایت قومے ما و او ملجا مرحمت فرمودہ کہ روئے بد رسان و چہرہ روکش دُر درخشان دارند۔ از قدوم آنہا آن آب رفتہ در جوئے ما باز آمدہ و نہال پژمریدۂ ما باز بار آوردہ۔ از دستگیری و نصرت آنہا دیگر روئے اوطان مالوفہ و مساکن معہودہ دیدیم و بعد از زمانے دراز روئے امن و راحت را مشاہدہ کردیم۔ و چون را یات ظفر آیات آنہا را دیدیم از کنج ہائے خمول و خفا مثل آفتاب در صباح بر آمدیم و از عنایات ایشان مانند جسم بروح تقوی تغذی یافتیم۔ ایام قحط و موجبات