و کاؔ ن المسلمون بِرَیّا قدومھم یفرحون۔ فما کان ’’للخالصۃ‘‘ الدّنیّۃ ان یقاوموھم أو یحاربوھم و ألقی اللّٰہ علیھم الفشل کأَنّ الدم عُصِرَ من ابدانھم فواجھوا الی بیوتھم و ھم یُھزمون۔ و ألقی اللّٰہ فی قلوبھم رعبا عجیبا و ھیج البلا بل فی صدورھم و اضرم فی احشاءھم جمرۃ حب الحیاۃ فولوا الدبر کالخناثی و ھم یبکون۔ و عاقبتھم فتیۃ قوم کان عون اللّٰہ معھم و سقطوا علی وجوھھم المسودۃ الدمیمۃ کالشھب فکثیر منھم قتلوا و کثیر غرقوا فی الیم و کثیر شابھوا الاموات و ھم یھربون۔ و ھربت الحواس من بطون دماغھم کأنہ خدرت اعضاء ھم کلھا او ھم مفلوجون۔ و أقرّ اللّٰہ ترجمہ: گمنامی خزیدند۔ مسلمانان از دیدار رایات نصرت آیات آن انصار و اعوان شاد کام و فرحان شدند۔ و خالصہ دنیّہ برنگ رگہائے خردے کہ بر سطح پوست پشہ میباشد دوختہ و پیوستہ بزمین و ہمچو شخصے کہ چنگال اجلش محکم بگیرد سراسیمہ و حیران گردیدند۔ و یقین آن داشتند کہ در این دیر و زود عین و اثر آنہا از صفحۂ ہستی محو و ناپدید بشود۔ مسلمانان چون این حال را مشاہدہ کردند دست دعا در حق قاتلان خالصہ بر افراشتند و از جذر قلب مبارکباد ہا و تہنیت ہا بر ناصران و محسنان خود عرض دادند و بصدق دل اعتراف آن کردند کہ آنہا حامیان و محسنان ما ہستند و اگر چنانچہ کفران نعمت آنہا از دست و زبان ما بہ ظہور آید در زمرۂ ظالمان و بیوفایان محسوب و معدود شویم۔ خلاصہ خدائے قادر بیخ فسقہ خالصہ برکندہ و نشانہائے آنہارا از