فالقوؔ ا بھا عصا التسیار۔ و نزلوا فیھا بنیّۃ الاستقرار۔ و کانوا متغربین فی نفر من قومھم منھم السادۃ و منھم الخادمون۔ فآواھم اللّٰہ فی تلک الارض و بوّأ ھم مبوّأ عزۃ و مکّنھم فعمروا فیھا قریۃ و سموھا ’’اسلام بور‘‘ (المعروف بقادیان) ذالک بانھم ارادوا ان یُسکنوھا جماعۃ المسلمین من اعزتھم لیکون بعضھم لبعض ظھیرا و لعلھم یحفظون انفسھم من الاعداء و اذا اصابھم البغی ینتصرون۔ و سکنوھا و تملکوا و أثمروا و بورکوا ‘ و کان ھذہ الواقعۃ فی ایام دولۃ الملوک الجغتائیۃ الذین کانوا ترجمہ: نفاذ و اجراء فرمود۔ در این زمان دوران دولت ملوک چغتائی و زمام سلطنتہ بدست بابر بود۔ بابر در تمجید و تبجیل آن غریبان دقیقۂ را بے رعایت فرو نگذاشت۔ و بہ طریق مدد معاش و سیور غال بسیارے از قریہ ہا در قسمت ایشان نامزد فرمود۔ چنانچہ آنہا از کثرت متملکات و حرث و زرع در اہال ئ دیار پنجاب رفعت و عظمت تمام بدست آوردند۔ و با این ترفع و علو درجات و اقبال و منال سررشتۂ تقویٰ و خشیت و طہارت و عمل خیر از دست ندادند۔ روئے اسلام را در عہد آنہا رونق عجبے و زیبائے دلکش پدید آمد۔ در ہمہ کارہا تمسک بہ کتاب اللہ و ترویج بازار اسلام و اعانت در نوائب حق نصیب عین ہمت ایشان بود۔ روزے چند بر این منوال سپری شدہ بالآخر اختر دولت مسلمانان رو بہ ہبوط آورد و روز اقبال