لا ؔ تعلمون۔ و انّی متوکل علی ربی و أفوض أمری الی اللّٰہ و ادعوا اللّٰہ ان یصفی خَلقہ من خبث الاھواء و یلھمھم فعلَ الخَیرات و قبول ترجمہ: بزہرۂ بزرگ بربیشۂ شیر می تازد ! بعد ازین ہمہ کدام وقت و زمان را چشم در راہ می باشید؟ و از نشانہائے صدق من است کہ حق تعالیٰ مرا توفیق اتباع و اقتدائے نبی خود (صلی اللہ علیہ وسلم) مرحمت فرمودہ اثرے را از آثار آنجناب مقدس نیافتم کہ بدنبال آن قدم برنداشتم۔ و کو ہے از مشکلات در راہ پیش من نیامد کہ بر بالایش بر نشدم و ربّ من مرا بجماعۂ کہ بر ایشان انعام کردہ لاحق ساختہ۔ و از نشانہائے صدق من ست کہ او بر بسیارے از علوم غیب مرا آگاہایندہ۱؂۔ و او غیر از مرسلان کسے را مطلع بر آن نمی سازد۔ و از نشانہائے صدق من است کہ او (تعالیٰ شانہ) دعوات مرا قبول میفرماید۔ و حاجات مرا متکفل می باشد و در افعال و اقوال من برکت می نہد۔ و دوستان مرا دوست و دشمنان مرا دشمن است و از پوشید گیہائے مردم مرا انبا میکند۔ و بسیار است کہ او گریہ و بکائے مامی شنود۔ و ہرگاہ پیش او بر زمین افتادم بدست رحمت خود مرا برداشت و آن قدر دعا ہائے مرا بموقع قبول جاداد کہ نتوانم بشمار آرم۔ و دربارۂ من اکرام و انعام ہا فرمودہ کہ لفظے ندارم کہ از عہدۂ سپاسش بدان بیرون توانم بیایم۔ و مرا خطاب کردہ و گفتہ اے احمد من تو مراد منی و بامنی۔ و تو در نزد من بمنزلت توحید و تفرید من می باشی۔ اکنون وقت آن آمد کہ اعانت کردہ شوی و درمیان مردم شناختہ شوی۔ تو درپیش من بمنزلتے می باشی کہ خلق از آن آگاہ نیست۔ این کلمات خداوندے ست کہ بآن مرا نواختہ بخدائے بزرگ کہ در نزد من باین کلمات محبوبہ ہمۂ دنیا و آنچہ در آن است بجوی نمی ارزد۔ سہو کتابت معلوم ہوتا ہے۔ غالباً ’’آگاہندہ‘‘ ہے ناشر