وآیۃؔ کریمۃ من اللّٰہ ذی العطاء فلم تطب نفسی ان لا أشارککم فیھا و رأیت التبلیغ حقا واجبا و دینا لازمًا لا یسقط بدون الاداء فھا انا قد ترجمہ: کہ آثار علم نا پدید شدہ و اہل علم را حالت باین جا رسیدہ کہ بعضے از ایشان فوت کردند و بعضے نابینا و کر شدند باز خدائے رحیم بر ایشان برحمت باز آمد باز اکثرے نابینا و کرشدند۔ و خدا بصیر است بآنچہ میکنند۔ و حشر و حوش اشارت بدان ست کہ جاہلان و فاسقان را کثرت و وفور حاصل آید و تقویٰ و دیانت رخت بہ بندد۔ چنانچہ عیان ست کہ آب در جوئے صلاح و خیر نماندہ و چشمہ ہاش خشک گردیدہ و اکثرے را از خلق میل بشر و مداہنت در امور دین در دل پدید آمدہ۔ ہر گاہ شرے رامی بینند قبولش میکنند و از امر خیر رو درہم میکشند۔ در صنعتہائے کافران بہ حب و پسندیدگی بینند و از صنعت خداوندی سر کہ بر روئے می مالند۔ اے مردمان بہ بینید نعمت ہائے خداوندی را کہ چگو نہ زمان شما و ہیئت آن را جدّت و بدعت بخشیدہ و عجائب ہا درآن ودیعت کردہ کہ در بہرۂ پدران شما نیامدہ و شما حظے از آن برمیگیرید۔ و صنعت گاری آتشین کہ باہل اروبا تلقین فرمود بجہت آن ست کہ شما و خویشان شما از آن فائدہ بگیرند وتشکر کنند۔ بہ بینید چگو نہ بامر الٰہی شب و روز در صحرا و بیابان و عمرانات روان می باشد و شما بواسطہ آن ہر جا کہ میخواہید بے تعب و کلفت سفر میکنید۔ و ہمچنین اہل اروبا را صنعت ہائے دیگر آموخت از آلات جنگ و عمارت و طحن و لبوس و انواع ادوات جرثقیل و آنچہ تعلق دارد بہ نگارش و آر ایش شہر و منزل و تسہیل مہمات آن کہ شما برغبت تمام استعمالش میکنید و در ہر ماہ و سال ایجادات غریبہ و نادرہ بر روئے کارمی آید کہ دیدہ ندیدہ و آنچہ در اسباب معیشت امداد می نماید و از زحمت رستگاری می بخشد۔ من جملہ قتّی ہائے