شماؔ ئلھم وأُبسِلوا بما کسبوا وما عصم من فتنۃ اللّٰہ الا من رحم و حال بینھم و بین ایمانھم موج الضلالات فھم مغرقون۔ وَ کثیر منھم ازدادوا کفرا و عداوۃ بعد ما ارتدوا و اعتدوا فیما یفترون۔ و جاھدوا حق جھادھم ان یطفؤا نورالاسلام فما اسطاعوا ان یضروہ وما استطاعوا ان یظھروہ۔ ولمسوا کتاب اللّٰہ فوجدوہ ملئت حججا بینۃ و نورا فرجعوا و ھم خائبون۔ و انہ لکبیر فی اعین الذین یجادلون ظلمًا و علوًّا ولکن الظالمین لا یخافون اللّٰہ ولا یترکون دنیاھم ولا یتقون۔ و ذھب اللّٰہ بنور قلوبھم و بصارۃ اعینھم بما فسقوا و ترکھم فی ظلماتٍ فھم لا یبصرون۔ قلوبھم غلف و اعینھم کالمرایا التی ما بقی صفاء فیھا ولا یعلمون الا الأکل والشرب ترجمہ: خلیل اللہ (علیہ السلام) از خوف ترک ظاہر مسارعت بہ اطاعت امر حق تعالیٰ و ذبح پسر فرمود۔ و این واقعہ چنان کہ دید مبنی برظاہرش نبود۔ زیرا کہ اگر چنین بودے البتہ جناب ابراہیم قادر بر ذبح پسر می شد ولے نہ شد۔ ظاہرشد کہ تاویل این واقعہ بخلاف آن بود کہ حضرت خلیل فہمید۔ حقیقت آن است کہ بندہ چگو نہ فہمد چیزے را کہ خداوند تعالیٰ اخفائے آن خواہد۔ و معلوم است کہ کذب رویا در وحی انبیاء ممتنع است۔ ازین جا ثابت شد کہ ذبح پسر در خواب حضرت ابراہیم بر سبیل استعارہ و تجوز بود بجہت اینکہ از وفور رحمت و کرم بقدر ذائقہ خوفش بچشاند و خلق را اخلاص و طاعت او بمولائے خود بنماید۔ و ہم بجہت اینکہ او را در صدق و انقیاد و وفا بیازماید۔ چنانچہ حضرت خلیل ؑ بے درنگ پسر را