و ترؔ کوا اللّٰہ الوحید و ھم علی اندادھم عاکفون۔ کثرت فتنتھم و زادت علی المسلمین محنھم و کل یوم فی ترعرع شجرتھم و فی تموج ریعھم و زیادتھم و تراء وا من کل صَقْعۃ و فی دنیاھم یزیدون۔ و تری الاسلام کقُفّۃٍ ما لھا من ثمرۃ و أقفّت دجاجتہ و ما بقی من بیضۃ فلیبک الباکون۔ ضاعت الأمانۃ و موضعھا و مُحِیَ اثر الدیانۃ و رفع شرجعھا و وء د العلم و خلا العالمون۔ و بقی العلماء کتنانین لا یعلمون الدیانۃ و لا الدین و الی الاھواء یأفدون۔ والذین سموا انفسھم مسلمین اکثرھم امام ربھم یفسقون۔ و یشربون الخمر و یزنون و یظلمون الناس و فی الشھادات یکذبون و ارتدعوا عن الطاعات و لا یرفعون یدا الی الصدقات و الی المنکرات ھم باسطون ترجمہ: بر روئے بخوا بانید تا ذبحش کند۔ اے رب من برمن بطفیل نبی ء ؐخود و طفیل ابراہیم ؑ با وفا رحم بکن کہ او برکات ترا معائنہ کرد و بخیر و خوبی فائز شد۔ و در رنگ این واقعہ واقعۂ دجّال است کہ آنرا مخوّف و مہیب و ُ پر از رعب نمودہ و امرش بانتہا رسانیدہ اند و مراد و مقصود از آن غیر از سلسلہ کہ ملتئم از ہمت ہائے دجّالیہ باشد نبودہ۔ و بوئے از الوہیت و صفات الٰہی در آن نیست۔ بلکہ درحقیقت آن سلسلہ فتن و مکاید و دعوتہائے ضلالت بطور ابتلاء از پیش خداوند عزا اسمہ میباشد۔ و حاشا و کلّا کہ یک شریک باری جلّ اسمہ حادث شود و بر ملکوت آسمان و زمین تصرف کند و بہشت و دوزخ و ہمہ خزائن زمین با و باشد و ابر آسمان و آب دریا و آفتاب فلک ہمہ مطیع فرمان او گردند و زندہ کند و میراند۔ سبحانہ