ایھاؔ الأعزّۃُ ان حضرۃ اللّٰہ تعالی حضرۃٌ عجیبۃٌ و فی افعال اللّٰہ اسرارٌ غریبۃٌ لا یبلغ فھم الانسانِ الٰی دقائقھا اصلا۔ فمن تلک الاسرار تمثّل الملائکۃ والجنِّ و منھا حقیقۃ نزول المسیح التی دق فہمھا و عسر اکتناھُہا علی أکثر الناس فلا یفھمون الحقیقۃ‘ و لا أریٰ فی فطرتھم إلا غضبا۔ والأصل الکاشف فی ذالک کلام اللّٰہ تعالٰی ، فانظروا الی القرآن الکریم کیف یبیّن معنی النزول فی آیاتہ العظمٰی۔ و تدبروا فی قولہ
تعالٰی: 3۔ ۱ و فی قولہ عزّ اسمہ 3۲
و فی قولہ جل شانہ: 3 ۳ و فی قولہ
جلت قدرتہ: 33۴ و فی أقوالہ الأُخریٰ۔
و انتم تعلمون انّ ھذہ الاشیاء لا تنزل من السماء بل تحدث
ترجمہ : و ہم دانش آنہا را کہ در خود ہا ُ پر از پندار بودند و از گردن کشی بندۂ خدا و تبلیغ ویرا خوار و سبک داشتند رسوا سازد۔ و برہمین نہج عادت خداوندی جاری بودہ است کہ ہرگاہ میخواہد قومے بزہ کار را در شکنجۂ ابتلاء کشد خبر موعود را بر آنہا ملتبس و دانش و خرد آنہا را منقلب می سازد کہ راز وعدہ خدا و وقت وعدہ را فہم نمی کنند۔ و ازین بیخردی کیفر کردار ہائے بد را کہ پیش ازآن کردہ بودند سزاوار می گردند۔ باین معنی کہ ایشان رامیگزارد کہ بابندۂ صادق در آویزند و در بیداد وجور بروے پا ازحد برون نہند۔ خلاصہ او (تعالیٰ شانہ) حقیقت واقعۂ آن نبوت را در چشم ایشان منکر و مجہول و ا می نماید کہ آن را چیزے نو و از خود تراشیدہ گمان می برند۔ و تابجائے میل پرداز نمی آرند کہ خردمندان می پرند۔ و در اشارات متضمّنہ