قدؔ ملُاِ ئت شرًّا و زورًا و شرکا و کفرًا فاذا ظھر لأحد منھم ان تلک الشرور و المفاسد من بغی أمّتہ فیضطر روحہ اضطرارًا شدیدًا و یدعوا اللّٰہ ان یُنزلہ علی الارض لیھیئ لھم من وعظہ رشدا فیخلق لہ اللّٰہ نائبا یشابھہ فی جوھرہ و ینزل روحہ بتنزیل
انعکاسی علی وجود ذالک النائب و یرث النائب اسمہ و علمہ فیعمل علی وفق اراداتہ عملا۔ فھذا ھو المراد من نزول ایلیا فی
کتب الاوّلین و نزول عیسٰی علیہ السلام و ظھور نبیّنا محمد
صلی اللّٰہ علیہ وسلم فی المھدی خُلقًا و سیرۃ۔ و ما من محدَّثٍ الا لہ نصیبٌ من تدلّیات الانبیاء قلیلًا کان او کثیرًا۔ و من تجرّد عن
وسخ التعصّبات فلا یتردّد فی ھذا و یجد السّنۃ والکتاب مبیّنَین لھا۔
ترجمہ: بیازماید۔ بجہت اینکہ گناہان آنہا را مغفرت و بعد از ایمان از برائے آنہا تسبّب رشد فرماید۔ و پیش ازان آنہا اسیر بہ بدکاری ہا بودند و اضاعت زمانہائے دراز را دران کارہا کردہ بودند۔ و بمشابۂ مغلوب خواہشہا بودند کہ عنان تمالک از دست شان رفتہ و بحدے کاشتہائے بد را ورودندکہ بالآخر شکل زمین شور بے گیاہ پیدا کردند۔ کہ بیک ناگاہ خدائے عزّوجلّ آن خبر مستور و مجمل را بہ ہیئتے مخالف زعم ایشان رنگ پیدائی بخشید۔ تا بدان رشد و علم و فہم را از ایشان بیاز ماید و از رحمت خویش مومنان را دو بہرہ قسمت کند و خوشنودی خود را از ایشان سببے بر انگیزد۔ و این ہمہ از جانب او بطریق ابتلاء بودہ کہ مومنان را از غیر مومنان امتیاز وبہرہ مندی از فضل و رحمت بخشد۔