فکاؔ ن منی بمنزلۃ الماء فی القربۃ و تموج فی جسدی روحہ فصرتُ کشیءٍ لا یُریٰ۔ و وجدتہ کقَنْدٍ اختلط بماءٍ لا یتمیز احدھما من الآخر و ادرکتُ بحاسۃ روحی انّہ اتّحد بوجودی و صرت فی نفسہ ملتفّا۔ و صرنا کشیء واحدٍ یقع علیہ اسم واحدٍ و غابت طینتی فی طینتہ العُلیا ھذا ما عُلّمنا من رَبِّنا فاقضِ ما انت قاض و اتق اللّٰہ و لا تُخلِد إلی أھواء الدنیا۔ و اما الکلام الکُلّی فی ھذا المقام فھو ان للانبیاء الذین ارتحلوا الی حظیرۃ القُدس تدلّیات الی الارضِ فی کل بُرھۃٍ من ازمنۃٍ یُھیج اللّٰہ تقاریبھا فیھا۔ فاذا جاء وقت التدلی صرف اللّٰہ اعینھم الی الدنیا فیجدون فیھا فسادًا و ظلمًا و یرون الأرض ترجمہ: از آنہا فوت شد ثواب ایمان و بر ایمان اجر نیکو بدیشان می فرماید۔ لا جرم تفاصیل این خبر را در وحی فرو گذاشتہ اجمالے لطیف و مبہم مانند معما اختیار فرمود۔ و این اجمال را بزیور استعارات و مجازات و کنایات کہ از فہم و درایت و قیاس بقدر بالاتر بود بیاراست تا بیاز ماید کہ کی از آنہا اتباع امر میکند۔ امّا آنہا ایمان آوردند و خلعت رضائے مولیٰ بپوشیدند۔ زیرا کہ آنہا حسن ظن بخدا و رسول کردند و بہ چیزے گردیدند کہ شناسائی حقیقت و ماہیت آن نداشتند۔ دوم آنکہ او (تعالیٰ شانہ) ارادہ فرمود کہ پسینیان را نیز برنگ پیشینیان