قومؔ جاء وا بفتن عظیمۃ ثم اشھدوا لِلّٰہِ ھل أتی وقت قدوم کاسر الصلیب او ما ا تٰی۔ واللّٰہ اِنّی قد أُرسلتُ من رَبّی و نُفِث فی روعی من روع المسیح وجُعلتُ وعاءً لاراداتہ و توجھاتہ حتی امتلأت نفسی و نسمتی بھا‘ و انخرطتُ فی سلک وجودہ حتی تراء ی شَبَحُ رُوحِہ فی نفسی و أُشربتُ فی قلبی وجودہ و برق منہ بارق فتلقّتْہ روحی اتم تلق ولصقت بوجودہ اشدّ مما یخیّل کأنّی ھو و غِبت من نفسی و ظھر المسیح فی مرآتی و تجلّٰی۔ حتی تخیّلتُ اَنّ قلبی و کبدی و عروقی و اوتاری ممتلءۃ من وجودہ و وجودی ھذا قطعۃ من جوھر وجودہ و کان ھذا فعل ربی تبارک و تعالٰی۔ و کان ھو فی اوّل امری قریبًا منی کالبحر من القاربِ ثم دنٰی فتدلّٰی، ترجمہ: برادران من این امرے است کہ خواست خداوندیش از چشم پیشینیان نہان داشتہ و تفاصیلش را درین وقت ما آشکار ساختہ۔ ہرچہ را خواہد پنہان کند و پیدا سازدو مثلش در واقعات پاستانیان موجود بودہ۔ و در اختیار این طریق پوشیدہ دو مصلحت بزرگ بجہت بندگان مرعی داشتہ۔ یکے آنکہ این خبر از اخبار غیبیہ بود کہ زمان ظہورش ہنوز بعید بود۔ و خداوند علیم میدانست کہ این خبر را بعد از سپری شدن زمانے دراز و کوچیدن آفرینشے بسیار ازین جہان بظہور خواہد آورد۔ ولذا تصریح این خبر مجمل و تفاصیل بزرگش مر اولین را فائدہ نخواہد بخشید۔ زیرا کہ آنہا پیش از بروزش ازین عالم رخت بربستہ باشند و ہیچ سودے ازآن بدیشان نرسد۔ پس باین طریق خواست کہ در عوض آنچہ