اصلِہؔ فی القُویٰ۔ و تقاربت مدارکہ بمدارکہ و أخلاقہ بأخلاقہ و جوھرہ بجوھرہ و طبیعتہ بطبیعتہ حتی صارا کشیءٍ واحدٍ و کان اسمھما واحدًا فی الملاِ ء الاعلٰی۔ و إن اشتقت ان تکتنہ حقیقۃ ھذا السرّ و تطلّع علی أسبابہ علی وجہٍ أظھرَ و اَجْلٰی۔ فأَصْغِ أبیّن لک ما عَلّمنی ربی فی ھذا الامرِ من اسرار الھدیٰ۔ و ھی انّ اللّٰہ وجد فی ھذا الزمان غلبۃ المتنصّرین و ضلالاتھم إلی الانتھا۔ و رأی انّھم ضَلّوا و اَضَلُّوا خلقًا کثیرًا و نَجسوا الارضَ بشرکھم و کفرھم واکثروا فیھا الفسادَ و اشاعوا فی الناس کذبھم و فریتھم و تلبیساتھم و فتحوا أبواب المعاصی والھوی۔ ففارت غیرۃ اللّٰہ ترجمہ: از عمرانات تا بہ بیابانہا و از مجرد نیت تا بہ عمل بہ معاصی و از سطح زمین تا بہ کوہ ہائے بلند رسیدہ۔ و دید آنہا را کہ از سرکشی و خود رائی کار بانتہا رسانیدہ اند۔ و آن رب بزرگ دید خلقے کثیر را کہ مبتلا بہ فتنہ ہائے غریبہ و زیرکی و دانش و مسحور بسحر علوم و فنون و شگرف کاریہائے نادرۂ آنہا شدہ اند۔ وہم نگاہ کرد کہ آنہا بر دین و ایمان مردمان ترکتازی میکنند و بردل و دیدہ و گوش آنہا افسون می دمند۔ و از پئے گمراہ ساختن مردمان ہر حیلہ و خدیعت کہ توانند بکارمی برند۔ و تاریکی را بزور سحرکاری روشنی و امی نمایند۔ از تحریک اینہا گروہے از ہنود پیدا شد کہ خود را بنام آریہ تشہیر می دہند۔ قول آنہا است کہ جز بہ وید (کہ بزعم آنہا در آغاز دنیا نازل شدہ) ایمان نمی آریم۔ و آن وید آنہا غیر از تعلیم بہ پرستش آفتاب