تعلموؔ ا و ارسلنی الیکم حکما عدلا۔ لأ کشف علیکم ما کان علیکم مستترا۔ فلا تماروا ولا تجادلوا و تدبروا فی قولہ 3 ۱؂ ۔ واقرء وا ھذہ الآیۃ الی قولہ ’’یوم القیامۃ‘‘ ثم امعنوا النظر یا أولی النہی۔ وانظروا کیف افتتح اللّٰہ من وفاۃ المسیح و ذکر کل واقعۃ بترتیب طبعی تتعلق بعیسٰی۔ حتی اختتمھا علی یوم القیامۃ و لم یذکر من نزول المسیح فی ھذہ السلسلۃ شیءًا۔ و ما احدث فی ھذا الأمر ذکرا۔ وما کان نزولہ عند اللّٰہ إلّا نزول اراداتہ و توجھاتہ علی المظھر الذی قام مقامہ و قرب بہ استعدادًا و دنٰی۔ فَلَوَّنہ بلونہ و صبَّغہ بصبغہ حتی صار المظھر مستغرقًا مغمورًا فی معنی الا تّحاد و شابہ عین ترجمہ: من میفرماید۔ و گاہے از کشوف کہ واضح تر از آفتاب نیمروز باشد تنویر من می نماید۔ و از بزرگ ترین نعمت ہائے وے آنکہ مرا امام این زمان و خلیفۂ این وقت کردہ و بخلعت مجدد یّت این صد سر افرازم فرمودہ کہ خلق را از تاریکی بروشنی و از کجروی و تباہ کاری بہ صلاح و تقویٰ در آرم۔ و مرا چیزے بدادکہ شفائے بیماری جان و ازالۂ شبہات بر ہمزن ایمان را شاید۔ و اندوہ ہائے پنہانی و رنج ہائے جان گداز را از خلق در رباید۔ زیرا کہ او (تعالیٰ شانہ) این زمانہ را چون دید کہ در مشکلات اسیر شدہ و از دشواریہا بشکنجہ در آمدہ و از سیاہ کاری و ہوا پرستی نزدیک بہ ہلاکت رسیدہ است۔ خواست آنہارا از انواع بلا و آفت وارہاند۔ و دید فساد قسیسیان و اسقفان و فلاسفہ نصاریٰ را