و اؔ لنفوس الی الارض اخلدت، و الی الدنیا مالت، و تغطّت الآراء تحت البدعات و فی الأ ھواء أفرطت، و کل قوم افسدت طریقھا و ضلّت، فما بقی بعد ذالک ما ینتظرہ المنتظرون۔ و انّی واللّٰہ من عندہ و دعوت الناس من امرہ فلیختبر المختبرون۔ و انّی أضع امام العلماء والمشائخ لعنۃً و برکۃ فلیأخذوا منھما ما شاء وا ولیمیلوا الی ما یمیلون۔ امّا اللعنۃ فللّذین یکذّبوننی باتباع الظنّ و یکفروننی رجمًا بالغیب و لا یعلمون الحقیقۃ و لا یتدبّرون۔ و لا یطلبون منّی ما یشفی صدورھم و لا یحضروننی لیشاھدوا الآیات و لینجوا من الشبھات کما یفعل المتقون۔ الا انّھم ھم الذین شقوا فی الدنیا والآخرۃ و علیھم لعنۃ اللّٰہ بما یکفرون المسلمین بغیر علم و بما کانوا یظنّون
ترجمہ: دارند۔ از کلام رب غفور و حدیث ماثور غافل و بے بہرہ مانند۔ امّا اشعار شعراء را بذوق دل خوانند۔ قسم بخدا اسلام عرضۂ آفتہا شدہ۔ و واحسرتا کہ ایشان ہیچ غمگساری نتوانند۔ ولے در بجا آورئ فرمان نفس استغراق دارند۔ ایشان را می بینم کہ بشریعت روشن و احادیث جناب رسول کریم صلعم استہزا و مزاح می کنند و اشعار شاعران را بر کلام خدا برمی گزینند و بدان رقص و وجد می نمایند۔ قرآن را مے شنوند و گریہ و بکا بر ایشان طاری نمی شود۔ مشتے بے خردان بے حیا کہ از راہ ہدایت خروج و ظلمت را برنور ایثار کردہ مانند ناقہ شب کور در شب تاریک سراسیمہ میگردند۔ یا مانند شتر بے مہار اند ہر جاکہ میخواہند میروند۔ بخدا مے بینم تقویٰ ایشان را خراب شدہ و شبیہ بر زمینے پیدا کردہ کہ