ما ؔ لکم لا تستعبرون علی غفلتکم و لا تتندّمون۔ ما لکم لا تخافون اللّٰہ و لا ترتاعون و لا تلتاعون۔ و نسیتم یومکم الذی فیہ الی اللّٰہ ترجعون۔ و أری الفساد فی أعینکم التی إلی الدنیا تمدّون۔ و تحملقون حملقۃ البازی المُطِلّ و علی جیفتھا تقعون۔ و فی لُسْنکم التی تُحِدُّونہا علی الاخوان و تطیلون، و کالصّل تُنَضْنِضُوْنَ و لا تکفّون، و فی آراء کم الّتی تُسقطون فیھا ولا تصیبون۔ ولا تمیّزون الفائق من المائق وتخلطون۔ و علی بادرۃ الظن تسبّون و تغتابون۔ و بولایتکم تفتخرون و عند الدعوۃ للمقابلۃ تولون الدبر و تنھزمون ثم لا تخجلون۔بل علی فیوضکم تُساجلون۔ و إِنی اعلم انکم جمادٌ محضٌ ما دناکم روح اللّٰہ و انّکم میّتون۔ و ان کنتم علٰی شیء فما منعکم ان تتجاولوا ترجمہ: پوشیدہ ہستند۔ فرشتگان سلم و اسلام و از تعلّق بہ محبوب ایشان در شگفت اند ونا دانان بر ایشان می خندند۔ و از بہتان و افترا بایشان آزار میرسانند و سرّ ایشان راجز خدا نداند کہ ایشان در زیر چادرش پنہان می باشند۔ آنانکہ حیات دنیا را اختیار کردہ و مطمئن بدان شدہ و فسق ورزیدہ و خون تقویٰ ریختہ و درپؤ آنچہ علم بدان نداشتہ اند رفتہ اند نزدیک است کہ بدانند کہ کار ایشان بکجامی کشد و خود را خوب می فہمند کہ باک از خلق دارند و از خدا نمی ترسند۔ بینی ہائے بلند و عمامہ ہائے بزرگ ایشان را از قبول حق باز داشتہ کہ دانستہ از شنیدن آواز داعی خدا سر بازمی زنند۔ ہر یکے از ایشان رشتۂ سنت رامی برد و بدعت را درکنار مہربانی می پرورد۔ و میگوید بہ بینید زہد و فقر مرا۔ اما چیزے نمی دانند و با این ہمہ خود را