تتناؔ عسون۔ و یجذبکم ید الغیب فلم یا قوم تتقاعسون۔ قد جاء کم أنباء اللّٰہ فلم تتناسون۔ و قد جاء الحق و زھق الباطل و انتم تمارون و قد تجلت لکم الآیات و انتم تعامون۔ ألا ترون أن الأرض قد زلزلت، و أن الفتن قد أحاطت، و أن القلوب قد ماتت، و کل داھیۃ علی الاسلام نزلت، و کل آفۃ اندلفت علیہ و غلبت، واستیقظ الاعداء و انتم تنامون۔ اری البدعات فی کل قولکم و فعلکم و فی کل عمل تعملون، و فی الأجداث التی ترفعون۔ وفی ثیابکم التی تصبغون، و فی الاشعار التی تنشدون، و فی الوَخْد الذی تمشون۔ و فی القصص الّتی تقصّون بالفخر و تتکبرون و فی لحیتکم التی تطیلون او تحلقون، و فی طیورکم التی تصطادون ترجمہ: بر پوشید گیہائے معانی آن ندارد نرسد۔ مژدہ مرایشان را کہ رنگین باین رنگ میباشند !این قومے است کہ خدائے پاک ایشان را بحب خویش مشغوف ساختہ۔ و دلِ ایشان را از ہمہ ناپاکی ہائے تجلیہ فرمودہ و از ہمہ زنگ ہا پرداختہ۔ انہارا بخود بر افراشتہ و بیاد خودش سرشار و والہ داشتہ۔ جذبِ حق دل آنہارا ہمہ بسوئے خود کشیدہ۔ و ایشان با او از جان و مال و کل غیر اور میدہ و بریدہ۔ در زیر چادر ایشان جز خدا نیست۔ نابینا ایشان را زندہ داند و در ایشان نشانے ازین ہستی و بقا نیست۔ تیغ تیز بر نفس خود ہا آہیختہ اند و چنانکہ ما را ز جلد بر آید رشتۂ ہستی را از ہم گسیختہ۔ خدائے پاک صدق و وفائے ایشان را می بیند و ایشان از دیدۂ عالم