بایدؔ مطھرۃ و لا تقل للناس ما لا تفعل فیضحکون۔ و کیف تغسل بدن اخوانک و ان بدنک قد اتسخ۔ و درنہ قد رسخ۔ و انت لا تنتھج مھجۃ الاھتداء فکیف ھم ینتھجون۔ و اِن کنتم فی ریب ممّا امرت بہ فتأھبوا للنضال واستعِدّوا لإراء ۃ آیات الکمال و صدق الحالِ من اللّٰہ ذی الجلال۔ و انا نحن لإراء تھا مستعدون۔ اعلموا ان الولایۃ کلھا فی اجابات الدعاء و لا معنی للولایۃ الا القبولیۃ فی حضرۃ الکبریاء۔ فالمضمار المضمار۔ و ان توثروا الفرار، فأنتم کاذبون۔ تعالوا یدخلکم اللّٰہ فی ریاض الامن۔ و لا تفرحوا بخضراء الدمن۔ و انتم تعلمون۔ یدعوکم اللّٰہ الی الخیر فما لکم لا تلبّون؟ و یو قظکم واعظٌ منکم فما لکم ترجمہ: آنہا بیش از نمود سراب نیست و می پندارندکہ عارف ہستند۔ سنگ و آتش بارد برسر آنہا۔ در معاملہ مانند رو باہ و در مخاصمہ ہمچو گرگ اند۔ اگر چیزے بایشان دہی شادمانی کنند و اگر ترک خدمت و ترک عرض مال کنی رو درہم کشند۔ تو نگران را پیش خود جادہند و از تہی دستان روگردانند و درفریاد آیند۔ خود رامے پندارند کہ صاحب عقول و الباب اند۔ اما بہ حقیقت آوندے تہی از آب اند۔ از ستائش ستایندگان و ژاژ خایان و ہر زہ درایان خیلے برخود می بالندو در جامہ نگنجد۔ آز مودن ایشان سہل است و اندازۂ خدا شناسی خیلے آسان۔ باین معنی کہ قرآن کریم بر ایشان عرض دہند چہ آن کتاب پاک پر از حقائق و معارف ہاست کہ دست فہم بآن جز شخصے کہ بہرۂ وافی از خدا دانی و ُ قدرت استنباط اسرار ازان و اطلاع