و ؔ آثار البراھمۃ الضالۃ مبلغ عرفانھم۔ و اشعار الشعراء وقود وجدھم و غذاء جنانھم۔ ترکوا ربھم والتصقوا بالدنیا و جعل اللّٰہ علی قلوبھم اکنّۃ فھم لا یفقھون۔ صنعوا لانفسھم مآزر من اصحاب القبور، و اضاعوا برکات ذَری الرب الغفور۔ و یفسقون و لا ینتھون۔ ترکوا مِلکًا داخ البلاد۔ واتبعوا کل حقیر لا یملک الزاد۔ و ما ظلموا اللّٰہ ولکن أنفسہم یظلمون۔ افتتنوا باطراء المادحین۔ و اھلکھم* اغضاء المسامحین ولم یقتبسوا نورًا من القرآن و فی وادی الشعراء یھیمون۔ یریدون غسل المریدین من ادناس الذنوب، و ھم متلطخون بأنواع العیوب و لا یعلمون۔ ایھا الغِمر الجاھل قُم أوّلا لغسل قلبک ثم انھض لغسل اخیک ترجمہ: و ابداع نمودہ اندکہ شومئی آن طوق گردن ایشان شدہ و بہ مفسدہ ہایش شادمانی میکنند۔ این طریق توجہ و اجرائے قلب و نشستن پیش قبر و سجود اہل قبر را کہ ناز برآن دارند ہمہ از برہمنان و کفار و ہنود درس گرفتہ اند۔ این مشرکان در نماز و بیرون از آن بت پیر خود را پرستاری میکنند و دیوان و طاغوتان خود را تفضیل بر نبی کریم صلی اللہ علیہ وسلم میدہند و میگویند ما نبی را ندیدہ ایم و قرآن را نمی فہمیم۔ نبیء ما پیر ما و قرآن ما ملفوظات اوست۔ مخادعت باخدا و مومنان میکنند ولے بحقیقت مخادعت با جان خود میکنند اما شعور ندارند۔ در دل ایشان مرضے نہان است کہ خدا روز افزونش میفرماید و باین دروغ بافی رنجے درد رسان بایشان میرسد۔ از پوشاک تقویٰ و صدق قدم برہنہ تن و از شعار اسلام بے بہرہ ہستند۔ رفتار آنہا و چہرہ آنہا آئینۂ ضمیر آنہا است۔ بے جوش و سرد دل و سیاہ باطن ہستند۔ زیرکی و دانش آنہا بیش از بہائم و زہد و معرفت * ایڈیشن اول میں اھلکم لکھا ہے جو سہو کاتب ہے۔ ناشر