ربؔ غفورٍ و لا من خبرٍ ماثورٍ و باشعار الشعراء یتذاکرون۔ صبّت علی الاسلام مصائب و نوازل و ھم غافلون۔ لا یواسون مقدار ذرۃ و فی الشھوات ھم مستغرقون۔ و انی اراھم کمازح بالشریعۃ الغراء و مستھزئ باحادیث امام الوریٰ۔ یوثرون ابیات الشعراء علی آیات کلام اللّٰہ و بھا یفرحون و یرقصون۔ و یسمعون القرآن فلا یبکون و لا یتضرعون۔ قوم خرجوا من طریق الاھتداء۔ و آثروا الظلمۃ علی الضیاء۔ یدبّون فی اللیلۃ اللیلاء۔ کالناقۃ العشواء۔ ما لھم حافٌّ و لا رافٌّ و یذھبون این یشاء ون۔و واللّٰہ انی ارٰی نفوسھم قد فسدت۔ و شابھت ارضًا خربۃً و بالحشائش الخبیثۃ ملئت۔ یزحفون کزحف البھائم و لا یستقیمون۔ الافراط عادتہم والاعتساف سیرتھم
ترجمہ: و بعضے از شما طریق اباحت پیش گرفتہ و ہوائے بد را پیر و شدہ و گام در بیابان ہلاک و مرگ زدہ۔ زاد و سامان را فراموشیدہ و نشان منزل گم کردہ۔ و ربّ خویش را رنجانیدہ۔ و باد تندے بکشتیش و زیدہ۔ و غرقۂ گرداب فناش گردانیدہ۔ نمی بینند کہ برگرفتن زاد و سامان سفر از اصول معاش و معاد است۔ چنانچہ ہرگاہ احتیاج بہ سامان دنیا افتد در جلب و جمعش بجان میکوشند۔ زود است کہ چون کوس رحلت بزنند آشکار شود کہ بدار بقا تہیدست رفتہ اند۔
و بعضے از شما عمل نیک را با بد و ایمان را باکفر و یقین را باظن آمیختہ و مائل بہ خواہش ہائے بدشدہ از ساحل لنگرگاہ در بحر بد کرداریہا و نفس پرستی ہا افتادہ۔ مانند دیوانۂ ہوش د رباختہ در بادیہ ہائے ہلاک و بوار خود را انداختہ اند۔ چیز ہادر دین احداث کردہ