و ترؔ ک الخدمۃ یعبِسون۔ یأوون الٰی وَفْر و یعرضون من ید صفر ویشتکون۔ یحسبون انھم صاحب دھاءٍ و ما ھم الا کاناء خالٍ من ماء ویسرّون بھذیان المبطرین المطرین و لا یفھمون۔ والسبیل الی سبرھم و تقدیر معارفھم وحبرھم و نور قلوبھم سھلٌ ھیّن و ھو أن یعرض القرآن الکریم علیھم و یسئلون۔ فان الفرقان مملوٌّ من عجائب الاسرار و دقائقھا ولطائفھا و لٰکن لا یمسّہ الا المطھرون۔ و لا یستنبط سِرّہ و لا یطّلع علی غموض معانیہ الا الذی اصابہ حظ من صبغۃ اللّٰہ۔ فطوبٰی للذین یُصْبغون۔ و ھم قوم شغفھم اللّٰہ حبًا و طھّرھم نفسًا و زکّاھم و جلّاھم و رفعھم الیہ فھم فی ذکر حِبّہم دائمون جُذبوا الی الحق بکل قلوبھم و فنوا فی ذکر محبوبھم و بذلوا روحھم و قضوا نحبھم و صاروا بکل وجودھم ترجمہ: مکتوبے فرستادم و جوان و پیر را ندائے قبول اسلام در دادم۔ و وعدۂ نمودن نشانہا مرجوئیندگان را تقدیم کردم و در حالت عجز از جواب عہدۂ ادائے تاوان گزاف برخودگرفتم۔ امّا دشمنان از بے بودگی و ناتوانی زرد روئے شدند۔ و آواز مرا پاسخ نہ گزاردند۔ و لفظ نیک و بد بر زبان نیا وردند و نشد کہ در نزد من بیایند و از من چیزے مسئلت نمایند۔ پس این نشانے بزرگ بر صدق و حقیّت من است آنرا کہ تفکر میکند۔ آنکہ مرا شناخت تصدیق من کرد و آنکہ مرا نشناخت تصدیق من نکرد۔ و ہر کہ برائے کشف امرے مجاہدہ نماید۔ خدا آن امر را بروے میکشاید۔ فرخندہ دلے کہ مجاہدہ را دوست دارد۔ تا کسے دست نیازید میوہ از بالائے شاخ در دہانش فروندوید۔ و تا کسے بقصد سفر