زلزؔ الًا شدیدًا و طارت حواسھم و کانوا کالمبھوتین۔ و کانوا لا یدرون أَ عذابٌ أرید بمن فی الارض ام ارادبھم ربّھم رحما وکانوا لسِرّ الغیب منتظرین۔ وانشقت فُلْکُہم فی بحر الزیغان و ھاجت الأمواج من کل طرف و کادوا أن یکونوا من المغرقین۔ فنادانی ربّی من السماء ان اصنع الفلک باعیننا و وحینا و قم و انذر فانک من المأمورین۔ لتنذر قومًا ما انذر آباء ھم ولتستبین سبیل المجرمین۔ انا جعلناک المسیح ابن مریم لأ تِمّ حجّتی علی قوم متنصّرین۔ قل ھذا فضل ربّی و إنّی اجرد نفسی من ضروب الخطاب۔ و امرتُ من اللّٰہ و انا اوّل المؤمنین۔ انہ ترجمہ: تا بماہ آسمان پہن گستردہ شد و کشتی ہائے آنہا در بحر اضلال جریان و سیران پذیرفت۔ و از شان آنہا زلزلہ عظیمے و رعبے فخیمے ہمۂ اہل زمین رافراگرفت کہ درپائے آنہا بسجدہ در افتادند۔ و ہیچ آشیانہ ولانہ و خانہ نماند کہ دست صیادان بدان نرسید۔ و این نصاریٰ نوشتہ ہائے انبیاء را بروفق رائے فاسد خویش تفسیر و چیز ہا نقص و زیادت از آنہا و بر آنہا کردند۔ و چنان و انمودند کہ گوئی آنہا انبیاء و مرسل می باشند۔ بعد ازان در ملکوت خدا و افعال وے کہ روئے توجہ آور دند دخل در امورے دادند کہ سزاوار تداخل درآن نبودند۔ بہ تدابیر خود شیفتہ شدند و خود را برہر چیز قادر پند اشتند کہ تو گوئی الہ عالمین ہستند۔ بے نیازی و تجبّر وا نموند و در مکر و کفر و خودی گوئے سبقت از دہریان ربودند۔