تا ؔ بمن نور رسولِ پاک را بنمودہ اند عشق او در دل ہمی جو شد جو آب از آبشار آتشِ عشق از دمِ من ہمچو برقے می جہد یکطرف اے ہمدمان خام از گرد وجوار برسرِ وجداست دل تا دید روئے او بخواب اے بران روئے و سرش جان و سرور روئم نثار صد ہزاران یوسفے بینم درین چاہِ ذقن و آن مسیح ناصری ُ شد از دمِ او بے شمار تاجدار ہفت کشور آفتا ِ ب شرق و غرب بادشاہِ ملک و ملّت ملجاءِ ہر خاکسار کامران آن دِل کہ زد در راہ او از صدق گام نیک بخت آن سرکہ میدار د سرآن شہ سوار یانبی اللہ جہاں تاریک شداز شرک و کُفر وقت آن آمد کہ بنمائی رخ خورشید وار بینم انوارِ خدا در روئے تو اے دلبرم مست عشق روئے تو بینم دل ہر ہوشیار اہل دل فہمند قدرت عارفان دانند حال از دو چشمِ شپران پنہان خورِ نصف النہار ہر کسے دارد سرے بادلبرے اندر جہان من فدائے روئے تو اے دلستان ُ گلعذار ازہمہ عالم دل اندر روئے خوبت بسۃ ام بروجود خویشتن کردم وجودت اختیار زندگانی چیست جان کردن براہِ توفدا رستگاری چیست در بندِ تو بودن َ صیدوار تاوجودم ہست خواہد بود عشقت در دلم تادلم دورانِ خون دارد بتو دار و مدار یارسول اللہ برویت عہددارم استوار عشق تو دارم ازان روزیکہ بودم شیرخوار یعنی عشق تو در وجود من فطرتی است ۱۲