ہر قدؔ م کاندر جناب حضرت بے چون زدم دیدمت پنہان معین و حامی و نصرت شعار در دو عالم نسبتے دارم بتواز بس بزرگ پرورش دادی مرا خود ہمچو طفلے درکنار یاد کن وقتیکہ درکشفم نمودی شکل خویش یاد کن ہم وقت دیگر کآمدی مشتاق وار یاد کن آن ُ لطف و رحمتہا کہ بامن داشتی و آن بشارت ہا کہ میدادی مرا از کردگار یادکن وقتے چو بنمودی بہ بیداری مرا آن جمالے آن رخے آن صورتے رشک بہار آنچہ مارا از دو شیخ شوخ آزارے رسید یارسول اللہ بپُرس از عالمِ ذو الاقتدار حال ما و شوخیء این ہر دو شیخ بد زبان جملہ میداند خدائے حال دان و ُ بردبار نام من دجّال وضال و کافرے بنہادہ اند نیست اندر زُعم شان چون من پلیدو زشت وخوار ہیچکس رابرمن مظلوم و غمگین دل نہ سوخت ُ جز تو کاندر خو ابہا رحمت نمودی بار بار ہان خداوند کریم و دلبر و محبوب من داد و ہر دم میدہد تسکین مرا چون غمگسار صبر کردیم از عنایاتش برین صد ضرب و کوفت سرمہ در چشمے نیاید تانمے گردد غبار ایکہ تکفیر مسلمانان کنی از بخل و کین شرمت آید از خدائے عادل و ذی اختیار سہل باشد از زبانِ خویش تکفیرِ کسے مشکل افتد آن زمان چون ُ پرسد از وے کردگار کلمہ گویان را چرا کافر نہی نام اے اخی گر تو داری خوف حق رَو بیخ کفرِ خود برار