عارؔ فان را منتہائے معرفت علمِ رخت صادقان رامنتہائے صدق برعشقت قرار بے تو ہرگز دولتِ عرفان نمی یا بد کسے گرچہ میرد درریاضت ہائے و جہد بے شمار تکیہ براعمال خود بے عشق رویت ابلہی است غافل از رویت نہ بیند روئے نیکی زینہار دردمے حاصل شود نورے زِعشق روئے تو کان نباشد سالکان را حاصل اندر روزگار از عجائب ہائے عالم ہرچہ محبوب و خوش است شانِ آن ہر چیز بینم در وجودت آشکار خوشتر از دورانِ عشق تو نباشد ہیچ دور خوبتر از وصف و مدح تو نباشد ہیچ کار منکہ رہ بردم بخوبی ہائے بے پایانِ تو جان گزارم بہر تو گر دیگرے خدمت گزار ہرکسے اندر نمازِ خود دعائے می کند من دعا ہائے برو بارِ تو اے باغ بہار یانبی اللہ فدائے ہر سرِ موئے توام وقفِ راہِ تو کنم گرجاں دہندم صد ہزار اتباع و عشقِ رؤیت ازرہِ تحقیق چیست کیمیائے ہر دلے اکسیر ہر جانِ فگار دل اگر خوں نیست ازبہرت چہ چیزاست آن دلے ور نثارِ تو نگردد جان کجا آید بکار دل نمے ترسد بمہر تو مرا از موت ہم پائداری ہا ببین خوش میروم تاپائے دار راغب اندر رحمتت یا رحمۃ اللہ آمدیم ایکہ چون ما بردر تو صد ہزار امید وار یانبی اللہ نثار روئے محبوب توام وقفِ راہت کردہ ام این سرکہ بردوش ست بار