منؔ نمیدانم چہ دردے بود و اندوہ و غمے کاندرانِ غارے درآوردش حزین و دِلفگار نےَ زِ تاریکی توّ حش نےَ زِ تنہائی َ ہر اس نے ز مُردن غم نہ خوف کژدمے نےَ بیمِ مار کشتۂ قوم و فدائے خلق و قربان جہان نےَ بجسم خویش میلش نےَ بہ نفس خویش کار نعرہ ہا ُ پر درد میزد از پئے خلقِ خدا شد تضرّع کار اوپیشِ خدا َ لیل و نہار سخت شورے بر فلک افتاد زان عجز و دعا قدسیاں را نیز شد چشم از غمِ آں اشکبار آخر از عجز و مناجات و تضرّع کردنش شد نگاہ لطف حق برعالمِ تاریک و تار در جہان از معصیت ہا بود طوفانِ عظیم بود خلق از شرک و عصیاں کو رو کر در ہر دیار ہمچو وقتِ نوح دنیا بود پُراز ہر فساد ہیچ دل خالی نبود از ظلمت و گرد و غبار مر شیاطین راتسلّط بود بر ہر رُوح و نفس پس تجلّی کرد بر رُوحِ محمّد کردگار منّتِ او برہمہ سرخ و سیا ہی ثابت است آنکہ بہر نوع انسان کرد جانِ خود نثار یانبی اللہ توئی خورشیدِ رہ ہائے ھُدٰی بے تو نآرد رُو براہے عارفِ پرہیزگار یانبی اللہ لب تو چشمہۂ جان پرور است یا نبی اللہ توئی در راہِ حق آموزگار آن یکی جو ئد حدیث پاک تو از زید و عمر و و آن دگر خود از دہانت بشنود بے انتظار زندہ آن شخصے کہ نوشد جُرعۂ از چشمہ ات زیرک آن مردیکہ کرداست اتباعت اختیار