آنکہؔ دارد قرب خاص اندر جنابِ پاک حق آنکہ شانِ او نہ فہمد کس ز خاصان و کبار اَحمدِ آخر زمان کو اوّلین را جائے فخر آخرین را مقتدا ؤ ملجا ؤ کہف و حصار ہست درگاہِ بزرگش کشتیِء عالم پناہ کس نگردد روزِ محشر ُ جز پناہش رستگار ازہمہ چیزے فزون تر درہمہ نوع کمال آسمانہا پیش اَوجِ ہمّت او ذرّہ وار مظہر نورے کہ پنہان بود از عہدِ ازل مطلع شمسے کہ بود از ابتدا در استتار صدر بزم آسمان و حجۃ اللہ بر زمین ذاتِ خالق رانشانے بس بزرگ و استوار ہر رگ و تارِ وجودش خانۂ یارِ ازل ہر دم و ہر ذرّہ اش پُر از جمالِ دو ستدار حسن روئے اوبہ از صد آفتاب و ماہتاب خاک کوئے اوبہ از صد نافۂ مشک تتار ہست اُو ازعقل و فکر و فہم مردُم دور تر کَیْ مجالِ فکر تا آن بحرِ ناپیداکنار روح او در گفتنِ قولِ بلیٰ اوّل کسے آدمِ تو حید و پیش ازآدمش پیوندِ یار اشارہ سوئے الست بربکم قالوا بلٰی یعنی پیدا کنندہ توحید بعد از گمشدن آن جان خود دادن پئے خلق خدا در فطرتش جان نثارِ خستہ جانان بیدلان راغمگسار اندر آن وقتے کہ دنیا ُ پر زِ شرک و کفر ُ بود ہیچکس را ُ خون نشددِل ُ جز دل آن شہر یار ہیچکس از خبث شرک و رجس بت آگہ نہ شد این خبر شد جان اَحمد راکہ بود از عشق زار کس چہ مے داند کرازان نالہ ہا باشد خبر کان شفیعے کرداز بہر جہان در کُنجِ غار