بہ تحقیق باید نظر چست داشت۔ دو دیدہ معطل نبائد گزاشت چو صوف و صفا در دل آمیخنتد۔ مدا داز سوا دعیوں رنیبتند دو چیز است جویاں نیا ودیں۔ دل روشن ووندہ دور ہیں، خدا راست آں بند گان کرام۔ از بہر نیال خود مے کشند بد نبال چشمے چومے بنگرند۔ جہانے بد نیال خود مے کشذ اثر ہاست در گفتگو ہائے شان۔ چکد نور و حدت زروونائے شان درادشان بہ اظہار ہر خیر و شر۔ نہادست حق خاصیتر میستقر بگفتن اگرچہ خدا نیتند۔ ولے از خدا ہم جدا نیتند کسے راکہ و ظل یزداں بود۔ قیاس بخود چہل و طغیاں بود بردزش ازاں سوگر آئد کتاب۔ ازیں سو بزدوی بگوئم جواب، ولیکن ببائد کتابے تمام۔ باشد محیط ہمہ مائیرام زعہدے کہ کردم نگروم گہے۔ نہ کردم ربائد صبازیں رہے مگر کا سمانے وگر گونہ کار ۔ فراز آید از گردش روز گار چہ گوئم ز تدریس اطفال حال۔ دارم دل از حال شان پر ملال معلم میسر شود بست کس،۔ ولیکن بنرر مشکل ایں است و بس کجاں آں قناعت گزیں او ستاد۔ براند کے آمد ازا تحاد، بگو شیم و انجام کار آں بود۔ آ ں خواہش رائے …بود فتاد است در فاضلاں حرص و آز۔ ہمہ …ستدور طمع باز طبع عہد ہائے گراں بگلد،۔ ود لدار پیوند جاں بگلد، بجو نیداز حرص کثرت بال۔ ازاں خود فتد اندراں اختلال در یفا نداوندایں مسرومان۔ آہستگی ہم رساند براں