خرد ہند نیکو نش طبع راست۔ فتابد از آنچہ حق و بجاست چو بیند سخن راز حق پروری۔ وگر ورسخن کم کہند ور سخن کم کہند دا وری، مشو عاشق زشت روز نہیاز۔ وگر خوب گم گردو از روزگار، مکافات دار د ہمہ کاروبار۔ توخاء خسک تا توانی مکار، زمین از ز راعت تھبی دا شتن۔ بہ از تخم خاور خسک دا شتن زہے دولت من کہ فضل مجید۔ مرااندریں اعتقاد آفرید، زمن نکیتر آن کہ بعد از خیر۔ نیا رو بدل اعقتاد وگر ، زباں راکند منع زاں ہر نحن۔ کہ دو راز دب باشد و سوظن بد نیا ہمہ نوع سعد و زیاں۔ باغلب رسداز ممر زباں ، تواں از سخن مایہ یافتن ، ۔ مقرب شدن پایہ یافتن ہم از گفتگو ہایکے آں بود، ۔ کہ در کفشش خطہ جان بود چساں گفتہ من بفہمی تمام۔ چساں ریرم اند د ولت ایں کلام اگر جاہلے سر بتاید زپنبد۔ عجب نیست گو خود نہ جہل است بند دلے از تو دارم عجب اے احی۔ فرازانہ باشی وناداں شوی رسولے معظم کہ دادار جاں ، ۔ چراغ جہانش بگوئد عیاں چہ چیزا تواور احجاب است و بند۔ چہ دیوا داری کشیدہ بلند مشو غرہ بر گفتہ یک کسے۔ عقل وتد بتر نہ دارو بسے، زہر فاصلے بہرہ گیر اے جواں ۔ بعقل ادب باش پیر اے جواں قدم نہ بہ تقلید اہل کمال۔ خود او فتد نا گہاں ور ضلال میانہ گزیں باش و با اعتدال۔ یکسو روئی بااشداز اختلال چشم کسے چوں سلامت بود۔ بیک چشم دیدن ندامت بود