بدستم از آں جز خیالے نماند۔ اذ آں جام یک سفالے نماند دریں گوشہ چوں یا دیاراں کنیم۔ دو دیدہ چو ابر بہاراں کنبم دل خود بد نیا چہ بندد کسے۔ کہ ایام الفت ندا رد بسے چہ فرق است در روز شب حز کہ یار ۔ نتد خاک بر فرق ایں روزگار دو دست دعا و بیش حق گسترم۔ چہرت نماید بفضل و کرم بمکتوب گہ گہ بکن شاد کام۔ خط و نامہ با تو چراشد حرام و گر آنچہ تحریر کرد آں رفیق۔ کرم گسترد ومہرباں و شفیق کہ از بخت ویں زاں نکر ویم یاد۔ خوف بلال تو درد دل فتاد سن آں نیتم کزرہ بعض دکتیں۔ بربخم ز تحریک در بحث ویں ترانا حق ایں بد گمانی فتاد۔ در دن کسے بد گماں ہم سباد بہ غمخواریت گویم اے نیک مرد۔ نہ باید بہ غمخوار دل رنجہ کردہ کہ انکار بر زندگی بنی ۔ نشان است بر موت و لہا جلی جہاں جملہ مردہ فتاد دست و زار۔ یکے زندہ اوہست از کردگار چیں ست ثابت بقول سردش۔ اگر راز معنی نیابی خموش اگر در ہوا ہمچو مرغاں پری۔ وگر برسر آب ہا یگذری وگرز آتش آئی سلامت برون۔ وگر خاک راز ر کنی از بسوں اگر منکری از حیات رسول۔ سر اسر زیاںا ست و کار فضول خدا یش چو خواندہ گواہ جہاں۔ چرا دا ندش عاقل از غائبان اگر منکرا و خبر داشتے۔ بجاں دامنش نیز نگداشتے بمہر نیرش خطاب از خدا است۔ دریغا ازیں پس گما نہا چراست اگر یکدمے گم شود آفتاب۔شود عالم از تیرکی ہا خراب