اےؔ حسرت ایں گروہ عزیزان مرا ندید وقتے بہ بیندم کہ ازیں خاک بگذرم گر خون شداست دل زِغم و درد شاں چہ شد ہست آرزو کہ سَر برود ہم درِیں سَرَم ہر شب ہزارغم بمن آید زِ درد قوم یاربّ نجات بخش ازیں روز پُر شرم یاربّؔ بآب چشم من ایں کسل شان بشو کاِمرُوز تر شد است ازیں درد بسترم در یاب چونکہ آب زِ بہرِ تو ریختیم دریاب چونکہ جز تو نماند است دیگرم تاریکئ غموم بآخر نمی رسد ایں شب مگر تمام شود روز محشرم دلؔ خوں شداست ازغمِ ایں قوم نا شناس و از عالمانِ کج کہ گرفتند چنبرم گر علم خشک و کورئ باطن نہ رَہ زدے ہر عالم و فقیہ شدے ہمچو چاکرم برسنگ میکند اثر ایں منطقم مگر بے بہرہ ایں کساں زِ کلام مؤثرم علمؔ آں بود کہ نور فراست رفیق اوست ایں علم تیرہ را بہ پشیزے نمیخرم امروز قوم من نشناسد مقامِ من روزے بگریہ یاد کند وقتِ خوشترم اے قومِ من بصبرنظر سوئے غیب دار تادست خود بعجز، زِ بہر توُ گسترم