گرؔ ہمچو خاک پیش تو قدرم بود،چہ باک چوں خاک نے کہ از خس و خاشاک کمترم لطف است و فضل او کہ نوازد و گرنہ من کِرمم نہ آدمی صدف استم نہ گوہرم زانگونہ دست او دلم از غیر خود کشید گوئی کہے نہ بود دِگر در تصوّرم بعدؔ از خدا بعشقِ محمّدؐ مخمّرم گر کفر اِیں بود بخدا سخت کافرم ہر تارو پُودِ من بسرائد بعشق اُو از خود تہی و از غمِ آں دِلستاں پُرم من در حریم قُدس چراغِ صداقتم دستش محافظ است زِ ہر بادَِ صرَصرم ہر ؔ دم فلک شہادت صدقم ہمی دہد زینم کدام غم کہ زمیں گشت منکرم واللہ کہ ہمچو کشتئ نوحم زِکردگار بے دولت آنکہ دُور بماند ز لنگرم ایں آتشے کہ دامنِ آخر زمان بسوخت از بہرِ چارہ اش بخدا نہرِ کوثرم منؔ نیستم رسول و نیاوردہ ام کتاب ہاں مُلہم استم و زِ خداوند مُنذرم یاربّ بزاریم نظرے کن بلطف و فضل جُز دست رحمتِ تو دگر کیست یاورم جانم فدا شود برہِ دینِ مصطفٰے این است کام دل اگر آیدُ میَسَّرم