منؔ رخت بُرد ہ ام بعماراتِ یارِ خویش دیگر خبر مپرس ازیں تیرہ کشورم عشقش بتاروپُود دل من دروں شداست مہرش شد است در رہِ دین مہرِ انورم رازِ محبتِ من و اُو فاش گر شدے بسیار تن کہ جاں بفشاندی بریں درم ابناؔ ئے روزگار ندانند راز من من نور خود نہفتہ زِ چشمان شپرم بعد از رَہم ہر آنچہ پسندند ہیچ نیست بد قسمت آنکہ در نظرش ہیچ محترم ہر لحظہ میخوریم زِجامِ وصالِ دوست ہر دم انیس یار علیٰ رغم منکرم بادِؔ بہشت بردلِ پُر سوز من وَزَد صد نگہتِ لطیف دہد دُود مجمرم بدبوئے حاسداں نرساند زِیاں بمن من ہر زماں زِ نافۂ یادش مُعطّرم کارم زِ قرب یار بجائے رسیدہ است کانجا ز فہم و دانش اغیارِ برترم پائمؔ زِ لُطف یار بجنّت خزیدہ است و ا زِ فضل آں حبیب بدستست ساغرم جوشِ اجابتش کہ بوقتِ دعا بود زاںُ گونہ زاریم نشنید است مادرم ہر سوئے و ہر طرف رُخِ آں یار بنگرم آں دیگرے کجاست کہ آید بخاطرم