وحقا، ویعرف ہذا النبأ ألوف من الرجال والنساء والصبیان.
ہمہ بظہوررسیدواین خبرراہزارہاازمردم وزنان وکودکان مے دانند۔
أہٰذہ من قوی الإنسان؟وخاطبنی ربّی وقال :" یأتون مِن کل فجٍّ عمیقٍ،
پس آیااین قوت ہائے انسان است۔وخداوندمن مرامخاطب کردوگفت کہ مردم کثیرازہرطرف سوئے تو
فلا تُصعِّرْ لِخَلْقِ ؔ اللّٰہ ولا تَسْأَمْ من کثرۃ اللقیان. وأنا إذ ذاک کنت
خواہندآمدپس بائدکہ تُرش رُونہ شوی ونہ ازکثرت ملاقات ملول گردی۔ومن دران وقت کہ این الہام شد
کسَقَطٍ لا یُذکَر ولا یُعرَف وکشیءٍ لا یُعبَأ بہ فی الإخوان. فأتٰی علیّ زمان
مثل چیزے بیقدر بودم ہیچ کس ذکرمن نمی کردونمی شناخت ودربرادران حقیربودم۔پس آمدبرمن زمانہ
بعد ذالک أن أتانی خَلق اللہ أفواجا وأطاعونی کغلمان، ولولا أمر ربّی
بعدازینکہ آمدمخلوق خدانزدمن فوج درفوج وہمچو غلامان اطاعت من کردند۔واگرامرخدائے من
لسءِمت من کثرۃ اللقیان. أہذہ من قوی الإنسان؟ وإنہ آتانی کلماتٍ
نبودے ازکثرت ملاقات عاجز آمدمے۔آیا این ازقوت ہائے انسان است۔واوتعالیٰ آن کلمات
أُفصِحتْ من لدنہ، فما کان لأحد من العدا أن یأتی بمثلہا، وسلب
مرادادکہ ازنزدِاوبکمال مرتبہ فصاحت بودندپس ہیچکس راازدشمنان طاقت نبودکہ مقابلہ آن توانندکرد
منہم قوۃ البیان. أہذہ من قوی الإنسان؟ ودُعیتُ لأُبَاہِلَ بعض الأعداء ،
وقوتِ بیان ازوشان سلب کردہ شد۔آیااین ازطاقت ہائے انسان است۔ وخواندہ شدم تامباہلہ کنم ببعض
فإذا تعاطَینا کأسَ الدعاء ، واقتدحنا زِنادَ المباہلۃ فی العَراء ،
دشمنان۔پس چون ہمدیگرگرفتیم کاسہ ہائے دُعارا۔وبایکدیگرزدیم چقماقہائے مباہلہ رادرمیدانے
ألحَقَ اللہ بنا بعدہ عساکرَ من أہل العقل والعرفان، وفتح علینا
لاحق کرد خداتعالیٰ بعدازین بمالشکرہا ازاہلِ عقل وعرفان۔وکشودہ شدبرما
أبواب النَّعماء من الرحمٰن، وزاد أعزّۃ جماعتنا إلی ماءۃ ألف
درہائے نعمت ازخداوندتعالیٰ۔ وزیادہ شدندعزیزانِ جماعت ماتایک لک