وحیدا، فقیل سیُجمع علیک فوج من الأعوان، فکان کما قال الرحمٰن.
تنہابودم پس گفتہ شدکہ عنقریب بتوفوجے ازمددگاران شامل خواہدشد۔ پس ہمچنان شدکہ خداگفتہ بود
أہذہ من قوی الإنسان؟ و۔ؔ سعی العدا کل السعی لیُجیحونی من البنیان،
آیااین ازقوت ہائے انسان است۔ودشمنان ہمہ تن کوشش کردند تابیخ کنی من کنند۔
فعلَونا وزدنا ورجعوا بالخیبۃ والخسران. أہذہ من قوی الإنسان؟
پس مازیادہ شدیم ومآل اوشان نامرادی شد۔آیااین ازقوت ہائے انسان است۔
ومکر العدا کل مکر لِأُحْبَسَ أو أُقْتَلَ ویخلو لہم المیدان، فما کان
ومکرکردنددشمنان ازہر قسم مکرتامرا مقیدکنانندیابسزائے موت رسانندومیدان برائے اوشان باشد۔پس
مآل أمرہم إلا الخذلان والحرمان. أہذہ من قوی الإنسان؟ ونصرنی
مآل امراوشان بجزمحرومی وخذلان ہیچ نبود۔ آیااین ازقوت ہائے انسان است ۔ و
ربی فی کل موطن وأخزی أہل العدوان. أہذہ من قوی الإنسان؟
خداوندمن درہرمیدان مددمراکرد ودشمنان رارُسواکرد۔آیااین ازقوت ہائے انسان است
وبشّرنی ربّی بالامتنان، وقال: "یأتیک مِن کلِّ فَجٍّ عمیقٍ"، وأنا إذ ذاک
وبشارت دادمراخداوندمن ازروئے احسان وگفت مراکہ ترا تحائف ومال ازہرطرف دُوردرازخواہد آمد
غریب فی زوایا الخمول والکتمان. فوُضع لی القبول بعد طویل من
ومن دران روزہا غریبے بودم ناشناختہ۔ پس بعداز مدّتے قبولیت من پیداشد
الزمان، وأتانی الأموال والتحائف من الدیار البعیدۃ وشاسعۃ البلدان.
و مالہا و تحائف ازدُوردراز دِیار و دُور دست شہرہا آمدند۔
فمُلئت داری منہا کثمار کثیرۃ علٰی أغصان البستان. وواللہ لا أستطیع
پس خانۂ من ازانہاپُرشدہمچو ثمرہ ہائے کثیربر شاخہائے باغ۔وبخدامراطاقت نیست
أن أحصیہا ولا یطیق وزنہا میزانُ البیان. وتمّتْ کلمۃ ربّی صدقا
کہ شمارِآنہاکنم ونہ میزانِ بیان طاقتِ وزن آن دارد۔وآنچہ خداوندِمن خبردادہ بود