بل صاروا قریبًا من ضعفہا إلی ہذا الأوان، وکانوا إذ ذاک أربعین بلکہ دوچندآن شدند دراین وقت۔ و بودند دران وقت صرف چہل نفرًا إذ خرجنا إلی أہل العدوان. وردَّ اللہ عدُوّی المباہِلَ کل یوم آدمی وقتیکہ بیرون آمدیم سوئے دشمنان۔وخدائے من دشمنِ مباہلہ کنندہ راروز بروز إلی الخمول والخذلان. أہذہ من قوی الإنسان؟ فاؔ لآن یا إخوانی درخمول وخذلان افگند۔آیااین ازقوت ہائے انسان است۔ پس اکنون اے برادرانِ من الذین تحلَّوا بالفَہْمِ، وتخلَّوا من الوہم، اشکروا المنان، فإنّکم وجدتم کہ زینت یافتہ ایدبخرد وخالی شدہ ایدازوہم خداراشکر کنید کہ شماحق را الحق والعرفان، وتبوأتم مقام الأمان، وکونوا شہداء لی عند أبناء الزمان. یافتہ اید و برمقام امان رسیدہ اید و برائے من نزدمردم گواہ باشید۔ ألستم شاہدین علی آیاتی، أم لکم شبہۃ فی الجنان؟ وأی رجل منکم آیاشمابرنشان ہائے من گواہ نیستیدیاشمارادردِل شبہتے ہست و کدام کس ازشماست ما رأی آیۃ منّی، فأجیبوا یا فتیان؟ وإنّی أُعطیتُ معارف من ربّی، ثم کہ ہیچ نشانے ازمن ندیدہ است پس جواب بدہیداے جوانان ومن ازخداوندمعارف یافتہ ام باز علّمتکم وصقَلت بہا الأذہان، وما کان لکم بحلِّ تلک العُقَدِ یَدانِ. شماراتعلیم دادم وبآن ذہن ہاراصیقل کردم۔وشمارابکشودن آن گرہ ہاقوت نہ بود۔ و واللّہ إنّی امرء أنطَقَنی الہُدٰی، ونطَّق ظہری وحیٌ یُوحیٰ، فوجدتُ وبخدامن مَردے ام کہ مراہدایت گویانیدہ ست وبرپشتِ من وحی الٰہی کمربندبہ بست پس الراحۃ فی التعب والجنۃ فی اللّظٰی، فمَن آثر الموت فَسَیُحْیٰی. فلا تبیعوا راحت رادررنج یافتم وبہشت رادردوزخ دیدم۔وہرکہ موت راختیارکرداورا زندہ خواہندکرد حیاتکم بثمنٍ بخسٍ، ولا تنبذوا من الکفّ خلاصۃَ نَضٍّ، ولا تکونوا پس زندگی خودبچیزے اندک مفروشید۔وازکفِ خود خلاصہ نقدرامیفگنید۔ و ازان مردم