أو وُلدوا فطرۃً علی ہذہ الجہلات. أیحسبوننی أنی أُحِبُّ الشہرۃ فیحسدون
یاازروئے فطرت براین جہل پیداشدہ اند۔آیامے پندارندکہ من شہرت رادوست میدارم پس ازین سبب
وواللہ إنی لا أحبّ إلا مغارۃ الخلوۃ لو کانوا یعلمون. وما کنتُ أن أخرُج
حسدمیکنند بخدامن کنج تنہائی رادوست میدارم کاش دانستندے۔ومن ہرگزنمیخواستم کہ ازگوشہ خود
إلی الناس من زاویتی، فأخرجنی ربّی وأنا کارہٌ من قریحتی. وکنت أتنفر کل
بسوئے مردم بیرون مے آمدم۔پس خدامرابیرون کردومن ازتہ دل کراہت میکردم۔واز شہرت
نفرۃ من الشہرۃ، وما کان شیء ألذّ إلیّ من الخلوۃ، فأیّ ذنب علیّ إن أخرجنی
بیزاری بسیارمیداشتم۔وہیچ چیزراازخلوت لذیذترنمی پنداشتم پس مراچہ گناہ اگرخدامراازگوشۂ من
ربّی من حجرتی للمصلحۃ العامۃ. وما کنت من جرثومۃ العلماء الأَجِلّۃ، ولا من
برائے بہبودعامۂ خلق بیرون آورد۔ومن ازگروہ عالمان بزرگ نبودم ونہ من از
قبیلۃ من بنی الفاطمۃ، لأُظَنَّ أنّی أطلب منصب بعض آبائی بہذہ الحیلۃ.
قبیلۂ بنی فاطمہ بودم کہ گمان رودکہ من ازین حیلت منصب پدران راطلب میکنم
وما کان ہذا إلّا فعل من السماء ، وما کنت أنتظرہ لنفسی کأہل الأہواء .
واین فعل آسمانی است۔ومن مانند ہواپرستان چشم درراہ نبودم۔
ثم بعد ذالک سعی العلماء کل السعی لیہدّوا بنیاننا، ویُفرّقوا أعواننا، فکان
پس بعدازین عالمان کوشش بسیارنمودندکہ خانہ ماراویران ویاوران ماراپراگندہ بکنند۔مگر
آخر أمرہم أنہم أصبحوا خاسرین. وجمع اللہ شملنا وبایعَنا أفواج من الطالبین.
آخرکارزیان کار گردیدند۔وخدامارا فراہم آوردوفوجے ازطالبان بیعت ماکردند
وکان ہذا أمرا موعودا من اللہ تعالٰی فی کتابی "البراہین"، من مدّۃ عشرین سنۃ،
واین امردرکتاب من کہ براہین احمدیہ نام دارد ازطرف خداوعدہ شدہ بود۔ازمدت بست سال
و إنّ فی ذالک لآیۃ للمتفکرین۔وأظہر اللہ لی آیات من السماء وآیات فی الأرض
ودرین برائے اندیشہ کنندگان نشانی است۔وخدابرائے من نشانہائے ازآسمان وزمین پدیدارکرد