منہ الأثر، أجَلتُ فیہ بصری، وکررت فیہ نظری، فإذا ہی الآیۃ الموعودۃ،
نگاہ کردم چہ مے بینم کہ این وباہمان نشان من است کہ وعدہ شدہ بود۔
والعِدَۃ المعہودۃ. ثم إن الطاعون قلّل المعادین، وکثّر حزبنا المستضعَفین،
ووعدہ عہد کردہ شدہ۔پس طاعون دشمنان راکم کرد۔وگروہ ماراکہ ناتوان شمردہ بودندبیفزود
حتّی إنہم صاروا زہاء ماءۃ ألفٍ أو یزیدون. وأما فی ہذہ الأیام فعِدّتُہم
تااین کہ آن گروہ ازیک لک زیادہ شد ولے دریں روزہاشمارایشان
قریب من ضِعفہا، وإن فی ہذہ لآیۃ لقوم یتدبّرون. والذین اعتنقوا الحسد
دوچندآن شمارگردیدہ است وہرآئینہ درین ترقی نشانے است برائے اندیشہ کنندگان۔وآنانکہ بغلگیرشدندکینہ وحسدرا۔
والشحناء ، فہم یؤثرون الظلام ولا یؤثرون الضیاء ، وقد انتقشت الضغائن
اوشان تاریکی رااختیارمے کنند وروشنی راترک میکنند۔وکینہ ودشمنی پنہانی درطبیعت ہائے
والأحقاد علی قرائحہم من الابتداء ، وہی شیء توارثہ الأبناء من الآباء . وتری
ایشان ازابتدانقش پذیرشدہ۔وآن چیزیست کہ پسران ازپدران میراث یافتہ اند۔وآنچہ در
فیہم موادًا سُمِّیّۃً من البخل والعُجب والریاء ، ما سمعنا نظیرہا فی قرون طویلۃ
طبیعت ایشان ازبخل وخودبینی وخودنمائی دیدہ مے شود۔مثل آن درزمانہ ہائے دراز نشنیدہ ایم
وأزؔ منۃ ممتدۃ فی قصص الکفار والأشقیاء . وواللہ کفی مِن عَلَمٍ علی قرب
در قصہ ہائے کافران و بدبختان۔ وبخداوجود این عالمان گواہ ونشان
القیامۃ وجودُ ہذہ العلماء . یقرَبون أہلَ الدنیا لیُکْرَموا عندہم، ولا یقرَبون
کافی است برقرب قیامت۔ نزدیک اہلِ دنیامے روندکہ نزدِ ایشان عزت دادہ شوند ونزد
التقوی لیُکرَموا فی السماء . وقع الإسلام فی وِہاد الغربۃ وہم ینامون علی
تقویٰ نمیروندتادر آسمان عزت دادہ شوند۔اسلام درمغاک غربت افتاد۔وایشان بر
بساط الراحۃ، ودِیست الملّۃ وہم یراؤون بالعمامۃ والجبّۃ والعصیّ الجمیلۃ
بسترراحت خواب میکنند۔وملت پامال شد وایشان خودراباعمامہ وجبہ وعصاہائے خوب