واللحی الطویلۃ. زالت قوۃ الملۃ وفُقد سلطان الدین، وہم یبتغون زینۃ وریشہائے درازمی نمائند۔قوت ملت ودین زوال پذیرفت۔وایشان زینتِ دنیا الدنیا وقُرب السلاطین۔ثم مع ذالک لا حاجۃ عندہم إلٰی مجدّدٍ من الرحمٰن! وقرب پادشاہان رامے جوئند۔بازباوجوداین حال نزدایشان ضرورت مجددے ازخدانیست وحسبُہم أنفسُہم حُماۃَ الدین وکُماۃَ المیدان! ولما التصق بہم کثیر من نجاسۃ وایشان حامیان دین ومردانِ میدان بس اند۔ وچوں بسیارے ازپلیدی الدنیا وعفونتہا، وقذرِہا وعَذَرتِہا، ذہب اللہ بنور عرفانہم، وترکہم دنیاوگندگی آن بایشان پیوست۔خدانورِ عرفان ازایشان بربود۔ و ایشان را فی طغیانہم. ما بقی فیہم دقۃ النظر وصحۃ الفراسۃ، وقوۃ تلقِّی الأسرار ولطافۃ درطغیانی بگذاشت درایشان باریکی نظرو صحت فراست وقوت دریافتن رازہا وصفائی العقل والکیاسۃ. وأرٰی أن أبواب الہدی تفتح علی غیرہم ولا تفتح علیہم عقل ودانش نماندہ۔ومے بینم کہ درہائے ہدایت بردیگران کشادہ می شوندوبرایشان بہ سبب لخبث القلوب، فإنہم قطعوا العُلَقَ کلہا من المحبوب، وصعبؔ علیہم استقصاء پلیدی دل بازنمی گردند۔زیراکہ ایشان ہمہ علاقہ ہاازمحبوب بریدہ اند۔پس گران آمد برایشان الحقایق واستخراج الدقائق وحلُّ المعضلات الدینیۃ. ومع ذالک ہم الأمناء دریافتن حقیقت ہا وبرآوردن دقیقہ ہاوکشودن رازہائے سربستۂ دین وبااین ہمہ ایشان والصادقون والصالحون فی أعین العامۃ، والأبریاء مِن کل ما ذکرنا فی درچشم عوام امین وصادق وصالح۔وبری ہستندازہمہ عیب کہ درین نوشتہ ہذہ الصحیفۃ! فہذا إحدی المصائب علی الملۃ، ولیس الطاعون إلا نتیجۃ بیان کردہ ایم۔پس این بلائے بزرگ است برملت وطاعون نتیجہ این ہذہ التقاۃ، وثمرۃ ہذہ الحسنات! ونرٰی أن ہذہ البلاد وشوارعہا قد بولغ پرہیزگاری وبراین نیکی ہااست۔ومے بینم کہ کوچہ ہائے وراہ ہائے این شہرہا