یمرّ من أرضٍ بأرضٍ غیرَ مقیم، ولا یفتش بالعزم الصمیم، بل لبث فیہم إلی
محض یک ساعت نبود بلکہ تاچہل سال برزمین
أربعین سنۃ، وقتَلہم وأسَرہم وأدخلہم جبرا فی الصراط المستقیم. ثم یقول: لا
ماندہ ونصاریٰ راکشتہ وقیدکردہ وجبراًدردین اسلام آوردہ۔بازخواہدگفت کہ
أعلم ما صنعوا بعدی.فالعجب کل العجب من ہذا المسیح وکذبِہ الصریح! أنؤمن
من نمیدانم کہ بعدازمن قوم من چہ کرد ایں عجب مسیح است وعجب دروغ اوچہ مابرین ایمان
بأنہ لا یخاف یوم الحساب ولا سوط العقاب، ویکذب کذبا فاحشا یعافہ
آریم کہ او ازروزحساب وتازیانہ عقاب نترسیدودرحضورخداتعالیٰ چنان دروغے خواہدگفت
زَمَعُ الناس، ویرضٰی بزور یأنَف منہ الأراذلُ الملوّثون بالأدناس؟ أیجوّز العقل
کہ مردمان ادنیٰ وفرومایہ ہم ازوکراہت می کنندوبآن کذب راضی خواہدشدکہ مردم ملوث وبدرویہ ہم ازوپرہیز
فی شأن نبی أنہ رجع إلی الدنیا بعد الصعود إلی السماء ، ورأی قومہ النصارٰی
می کنند۔آیاعقل سلیم درشان پیغمبرے تسلیم میکندکہ اوراازآسمان بدنیاآید۔وقوم خودنصاریٰ رادید
وشِرکہم وتثلیثہم بعینیہ من غیر الخفاء ، ثم أنکر أمام ربہ ہذہ القصۃ،
وشرک اوشان بچشمِ خوددید۔بازبحضورخداتعالیٰ ازیں ہمہ قصہ انکارکرد
وقاؔ ل: ما رجعت إلی الدنیا الدنیّۃ، ولا أعلم ما بالُ قومی مُذْ رُفعتُ إلی السماء
وگفت من سوئے دنیانرفتہ ام۔ومرازقوم خودازآن روزخبرے نیست کہ برآسمان دوم
الثانیۃ۔ فانظروا أیّ کذب أکبر من ہذا الکذب الذی یرتکبہ المسیح أمام
برادشتہ شدہ ام پس بنگریدکہ کدام دروغ ازیں بزرگترخواہدبودکہ مسیح بحضور خداتعالیٰ
عین اللہ فی یوم الحساب والمسألۃ، ولا یخاف حضرۃَ ربِّ العزۃ۔ فالحاصل
خواہدگفت بروزقیامت پس ہرگاہ
أنہ لما منَع القرآن نزولَ المسیح من السماء فی الآیۃ التی ہی قطعیۃ الدلالۃ،
منع کردقرآن نزول مسیح راازآسمان درآیت قطعیت الدلالت