اسودّت، وأن طبایعہم قسَتْ، وأن الغاسق قد وقَب، ووَجْہَ المہجّۃ سیاہ شدند۔وطبیعت ہائے شان سخت شد۔وتاریکی درآمد۔وراہِ میانہ برایشان قد انتقَب. وفسدت التصوّرات کأنہا لیل دامس، أو طریق طامس. وجاوزوا پوشیدہ گشت۔وتباہ شدندتصورہاگویاآن شبے است سخت تاریک یاراہے است ناپدید۔وتجاوز الحدود، ونسوا المعبود، وتسوّروا الجدران، ونسوا الدیّان. وکانوا ما بقی کردندازحدہاوفراموش کردندمعبودراوازدیوارہا بیرون جہیدندوجزادہندہ رافراموش کردند۔وچنان شدندکہ فیہم نور یُؤمنہم العِثار، ویُری الحق ویُصلِح الأطوار، وصاروا کمجذوم انجذمت ہیچ نورے در ایشاں نماندکہ ازلغزش بازداردوحق بنمایدواصلاح اطوارکند۔وہمچو مجذومی شدندکہ اعضاء اوبریدہ أعضاؤہ، وکُرِہَ رُواؤُہ۔ فإذا آلتْ حالتہم إلی ہذہ الآثار، لعنہم اللہ شدند۔ومکروہ شدصورت او۔پس چونکہ انجام حالت ایشان این شدونوبت ایں نشانہارسیدلعنت کردخدا وغضب علی تلک الأشرار، وأراد أن یسلب من جرثومتہم نعمۃَ النبوۃ، و برایشان وغضب کرد برآں بدکاران۔وارادہ کردکہ ازخاندان اوشان نعمت نبوت برباید۔و یضرب علیہم الذلۃ، وینزع منہم علامۃ العزّۃ. فإن النبوۃ لو کانت باقیۃ فی بر ایشان ذلت بباردوبرکشدازیشان علامت عزت۔چراکہ اگرنبوت در خاندان ایشان باقی ماندے۔ جرثومتہم، لکانت کافیۃ لعزّتہم، و ؔ لَمَا أمکنَ معہ أن یشار إلی ذلّتہم. پس البتہ برائے عزت شان کافی بودے۔ ودریں حالت ممکن نبودے کہ ایشانرابسوئے ذلت منسوب کردہ باشد۔ ولو ختم اللہ سلسلۃ النبوۃ العامۃ علی عیسٰی، لما نقص من فخر الیہود شیء کما لا یخفٰی، واگر خدا نبوت عامہ رابرعیسیٰ ختم کردے البتہ از فخریہودچیزے کم نہ شدے۔ ولو قدّر اللہ رجوع عیسی الذی ہو من الیہود، لرجع العزّۃ إلی تلک القوم ولنسخ واگر مقدرکردے خداتعالیٰ رجوع آن عیسیٰ سوئے دنیاکہ ازیہودبود۔البتہ سوئے یہودعزت شان واپس آمدے وامرذلت أمر الذلۃ، ولبطل حکم اللہ المعبود. فأراد اللہ أن یقطع دابرہم، ویجیح بنیانہم، شان منسوخ گشتے وحکم خدا تعالیٰ باطل گردیدے پس خداتعالیٰ ارادہ فرمودکہ بیخ کنی یہودکند