منذرۃ مخوِّفۃ، ثم تأتی سلطنۃُ المحبۃ وتضرب خیامَہا علی القلوب، باشدوآں دیدارکہ منذرومخوف باشد بازسلطنت محبت می آید پس خیمہ ہائے خودبردلہامی زند وتطہّرہا من بقایا الذنوب. ولکن أول ما یدخُل قریۃ النفسانیۃ، ویُفسِد وپاک می کندآنہاراازبقایاگناہ ہامگراول چیزے کہ درقریۂِ نفسانیت داخل می شودوعمارات عماراتہا ویجعل أعزّتہا کالأذلّۃ، ہو خوف شدید ورعب عظیم من الحضرۃ، آنراتباہ گرداندوعزیزاں اورادر مغاک ذلت می افگند۔آں خوف شدید ورعب عظیم است ازحضرت باری تعالیٰ یستولی علی القوی البشریۃ، فیمزقہا کل ممزق ویُبعِد بینہا وبین أہواۂا کہ برقوتہائے بشریت مستولی مے گردد۔پس آنراپارہ پارہ میکند و درانہاودر حرصہائے آنہادوری می اندازد ویزکّی کل التزکیۃ. ولیس من الممکن أن یتطہر إنسان من غیر رؤیۃ وبطورکامل پاک میگرداند۔ وہرگزممکن نیست کہ انسان بجزرویت خدائے زندہ غیرتمند الحیّ الغیور، ومِن غیر الیقین الذی یقوّض خیام الزور. ولیس رؤیتُہ تعالی پاک گردد۔ وبجزآںیقین کہ خیمہ ہائے دروغ رابرکند۔ودیدن اوتعالیٰ فی دار الحُجُب إلا بالآیات، وإن الآیات تُخرِج الإنسان من الظلمات، دریں دارحجب بجزنشان ہاصورت نمی بندد۔و نشان ہا انسان را ازظلمات بیروں می آرند حتی یبقی الروح فقط وتعدم الأہواء ، ویبلغ مقاما لا یبلغہ الدہاء ، ولا تا آنکہ روح فقط می ماند۔ وہواہامعدوم می شوندوآں مقامے رامیرسدکہ عقل آنرانمی رسدوہیچکس یدخل أحد ملکوتَ السماء إلا بعد ہذہ الرؤیۃ وکشف الغطاء . درملکوت آسمان داخل نمی شود۔مگر بعد زیں رویت ودورکردن پردہ ۔ فالحاصل أن النجاۃ من الذنوب لا یمکن إلا برؤیۃ اللہ بأصفی التجلیات، پس حاصل کلام ایں ست کہ نجات ازگناہان ممکن نیست مگربدیدن خداتعالیٰ کہ بصافی ترتجلیات باشد۔ ولا یتحقق ہذا المقام لأحد إلا برؤیۃ الآیات. ومن لم یر الرحمٰنَ فی ہذا وایں مقام کسے رامتحقق نمی گرددمگربدیدن نشان ہا۔و ہرکہ دریں مقام شب باشی خداراندید