صورۃ الاطمئنان.وکنت أعلم أن اللہ سیُظہر لنا بآیۃ منہ فیہا نموذج
صورت اطمینان۔ومراازیں علم بود کہ خداتعالیٰ بہ نشاں خود نمونہ عافیت برائے ما
العافیۃ، ولکنی ما کنت أعلم أنہ یری ہذہ الآیۃ بہذہ السرعۃ۔فظہرت
ظاہر خواہدنمود۔ مگرازیں خبرنبودکہ بدیں زودی خواہدنمود پس ظاہرشد
الآیۃ وجُعل التطعیم کسجلٍّ یُطوَی، وذِکرٍ یُنسَی. ثم بدا للحکومۃ أن
نشان وکردہ شد خال زدن ہمچونامہ کہ پیچیدہ شود۔یاہمچو ذکرے کہ فراموش کردہ آید باز حکومت مصلحتے دید
یعیدہ بتبدیل یسیر وامتحان یوصل إلی الیقین، ولکن أکثر الناس
کہ بازخال زدن راباندک تبدیل بطورامتحان جاری کند۔مگر اکنوں اکثرمردم
لیسوؔ ا بمطمئنین، بما رأوا موتَ تسعۃ عشر وأناسا آخرین من المؤوفین.
مطمئن نیستند چراکہ دیدندموت نوزدہ کس ودیگرمردم آفت رسیدہ
ولیس سبب الطاعون فأرٌ تخرُج من قعر الأرض إلی الفِناء ، بل سببہ سوءُ
وسبب طاعون آن موشہانیستندکہ ازتہ زمین بالامی آیند بلکہ سبب آں
الأعمال وارتکاب الفسق والمعصیۃ بترک الحیاء . فظہر الطاعون وأردَی
بداعمالی وارتکابِ فسق وفجوراست بترک حیا۔پس ظاہر شد طاعون وہلاک کرد
بنی آدم وبناتِہ وردِفتْہ الآیات، وذالک بأن علاج أمراض المعصیۃ
بنی آدم وپسران اوشاں راودرپس آں نشاں ظاہرشد۔و ایں ازبہرآں شدکہ علاج امراض معصیت
وأنواع الجرائم والجذبات، لیس سوی المعجزات والآیات. ولا یؤمن
وانواع جرائم وجذبات۔بجز معجزات ونشان ہاچیزے نیست۔وہیچکس
أحد باللہ حقًّا إلا بعد ہذہ المشاہدات، ولا یمنع النفسَ من المعاصی کَفّارۃٌ،
بخداحقیقی ایمان نتواندآورد مگر بعدایں مشاہدات۔ونفس راہیچ کفارہ ازگناہاں بازنمیدارد
بل نفوسُ عبیدِہا بالسوء أمّارۃٌ، وإنما یمنعہا معرفۃٌ تامّۃ مرعِدۃ، ورؤیۃٌ
بلکہ نفسہائے کفارہ پرستاں سخت فرمان کنندہ ببدی است۔وبجزایں نیست کہ نفس راازگناہاں آں معرفت منع میکندکہ تام باشدولرزانندہ