المصائب علی دین الرحمٰن۔ ولا أدری لِمَ أقبَلَ الناسُ علیّ إقبالَ مَن لبِس الصفاقۃ،
بردین خدا مصیبتے ست۔ونمیدانم کہ چرامردم بمن ہمچو کسے روآوردندکہ جامہ بے شرمی رامی پوشد
وخلَع الصداقۃ؟ أجئتُہم فی غیر الأوان، أو عرَضتُ علیہم ما خالف آیَ الفرقان؟
وکشیدجامہ راستی راآیامن درغیروقت خودآمدہ ام۔ یابرایشاں چیزے عرض کردم کہ مخالف آیت قرآن ست
أو قتلتُ بعض آباۂم، فاغتاظوا لسفک دماۂم؟ وقد أراہم اللہ لی الآیاتِ،
یامن بعض پدران ایشاں راکشتہ ام۔پس بوجہ کشتن ایشاں برمن خشمگین شدند۔وبتحقیق بنمودخدا تعالیٰ برائے من نشانہا
وشہِد بالبینات. فمِن بعض الآیات بلیّۃ الطاعون من رب العباد،
وبمعجزات گواہی من داد۔ وازبعض نشان ہا بلائے طاعون است ازخداتعالیٰ۔
وقد أخبرتُ بہ ولم یکن منہ أثر فی ہذہ البلاد. ومِن بعضہا موت
و من ازو خبردادم و در ملک ازو ہیچ نشانے نہ بود۔ و منجملہ آں موت
بعض العلماء بہذہ البقعۃ، کما کنت أنبأت بہا قبل تلک الواقعۃ، فصال
بعض علماء ست دریں دیارچنانچہ قبل ازیں واقعہ خبردادہ بودم۔ وحملہ کرد
علیہم الطاعون کراکبٍ تامِّ الآلات، مغتالٍ فی الفلوات. فأخذہم
برایشاں طاعون ہمچو سوارکامل السلاح کہ ناگاہ کشندہ باشددربیابانہا۔ پس گرفت آنہارا
ما یأخذ الأعزلَ مِن شاکی السلاح، والجبانَ مِن کَمِیٍّ طاعنٍ بالرماح.
آں حالت کہ بے سلاح رامی گیرد*۔ وبزدل راازسواردرخشندہ نیزہ ہا
ومنہا ما نصَرنا ربُّنا فی أمر التطعیم، وجعَل العافیۃَ حظَّنا عند البلاء
وازانجملہ آں نشان ست کہ دربارہ خال زدن بنمود۔وعافیت دروقت بلاء عظیم بہرہ ما
العظیم. وکان التطعیم فی أول الأمر شیئا علیہ یثنی، والشفاء بہ یرجی،
کرد۔وخال زدن دراوّل امر قابل تعریف بود۔وشفاازوامیدے داشتند
ثم لما خالفتُہ بوحی من الرحمٰن، ظہر ما ظہر من عیبہ ولم یبق
بازچوں بوحی الٰہی مخالفت آن می کردم۔پس ظاہرشدآنچہ ظاہرشدازعیب آں وباقی نماند