للناس من اللّٰہ تعالٰی علٰی رأس کل ماءۃٍ نظرۃً، فیرسل عبدًا من لدنہ
خلق خداتعالیٰ را برسرہرصدی نظرے است۔پس برائے اصلاح شاں ازطرف خود
لإصلاحہم رحمۃ، فکیف ینسی اللہ زمانا نزَفتْ فیہ عیون الہدایۃ،
بندہ رامی فرستد۔پس چگونہ فراموش کند خداتعالیٰ آن زمانہ راکہ خشک شد دروچشمہ ہائے ہدایت
وسالت سیول الغوایۃ؟ وما عندکم لطالبٍ إذا استفاد، سوی الحدیث
ورواں شدسیل ہائے گمراہی۔ونزدِ شماچیست برائے طالبے کہ استفادہ جوید بجز حدیثے کہ مشابہ
الذی شابہَ الجماد. فذالک ہو الہم الذی نفٰی عنی الکَری، وأذاب
چیزے بیجان است۔پس ایں ہماں غم است کہ خواب من برد۔ وگداخت کرد
عظاؔ می وجرّحنی بالمُدی. فأراد اللہ أن یُحکِم ما شادَہ، ویُظہِر الدین
استخوانہائے من ومجروح کردمرابکارد۔پس ارادہ کردخداتعالیٰ کہ محکم کند چیزے راکہ بنا کرد۔وغالب کند دین را
وصدقہ وسدادہ. وما کان عادتہ أن یتعلل بعُلالۃٍ، ویقنَع ببُلالۃ،
وصدق وراستی او۔وازعادت اوایں نیست کہ قناعت کند بچیزے اندک۔وکفایت کندبآب اندک
وما ہو عندکم فہو أقلّ من بلّۃٍ، وغیرُ کاف لنَقْعِ غُلّۃٍ. فأرسلنی ربی
وہرچہ نزدشمااست آں ازتری کمتراست۔وکافی نیست برائے نشانیدن تشنگی۔پس فرستاد مرا خداوندمن
لأہدیکم إلی الماء المعین الغزیر، فما لکم لا تعرفون القبیل من الدبیر؟
تاہدایت کنم شماراسوئے آب صافی وبسیار۔پس چہ شدشماراکہ نمی شناسیددوست راازدشمن
ألا۔ترون الإسلام کیف غار ماؤہ وغاب ضیاؤہ، ونزَفتْ حیاضہ قبل
آیانمی بینیدکہ چگونہ آب اسلام فرو رفت وروشنی اوغائب شد وخشک کردہ شدندحوضہائے اوقبل
أن تُنوِّر ریاضہ، وأُحرِقَ بساطہ ومُزِّقَ أنماطہ؟ فلا قوۃ إلا باللہ! ونشکو إلیہ،
ازینکہ شگوفہ آرندباغہائے او و سوزانیدہ شدبساط او۔پس قوت نیست مگر بخداوسوئے اوشکوہ
وننتظر نصرہ نَصْرَ المبغیِّ علیہ۔ترون ہذا الزمان ثم لا ترون یا فتیان، فہذا إحدی
ماست وامیدداریم یاری کردن خداراہمچنانکہ اویاری مظلومان میکندمی بینید۔ایں زمانہ رابازاے جوانان نمی بینید پس ایں