محبوبًا والرب مُحبًّا لہ وجاعلہ کالمطلوب۔ ولا شک أن الفطرۃ الإنسانیۃ التی فُطرت علی الْمُحبّۃ والخلّۃ ولوعۃ البال۔ تقتضی أن یکون لہا محبوبًا یجذبہا إلی وجہہ بتجلّیات الجمال والنعم والنوال۔ وأن یکون لہ مُحِبًّا مُواسیًا یُتَدارکُ عند الأہوال وتشتت الأحوال۔ ویحفظہا من ضیعۃ الأعمال۔ ویوصلہا إلی الآمال۔ فأراد اللّٰہ أن یُعطیہا ما اقتضتہا ویُتمّ علیہا نعمہ بجودہ العمیم۔ فتجلّی علیہا بصفتیہ الرحمٰن والرحیم و رب محب کہ آں بندہ را مطلوب میگرداند و ہیچ شک نیست کہ فطرت انسانی تقاضا مے کند کہ او را محبوبے باشد کہ بہ تجلیات جمالیہ و نعمتہائے سوئے خود بکشد وایں کہ او را محبے باشد کہ در وقتِ خوفہا تدارک او کند۔ و کارہائے او را از ضائع شدن نگہ دارد و تا امید ہا برساند۔ پس خدا تعالیٰ ارادہ فرمود کہ ہرچہ طبیعت انسانی خواستہ است او را بدہد۔ پس برو بصفت رحمان و رحیم تجلی کرد قدعرفت ان اللّٰہ بصفۃ الرحمٰن ینزل علی کل عبدمن الانسان والحیوان والکافر بدانستی کہ خدا بصفت خود کہ رحمان است نازل مے فرمائدبر ہر بندہ خواہ انسان باشد واھل الایمان انواع الاحسان والامتنان۔ بغیر عمل یجعلھم مستحقین فی خواہ حیوان وخواہ کافر باشدوخواہ مومن قسم ہائے احسان ومنّت را۔ بغیر کارے کہ بدو مستحق