ولا ریب أن ہاتین الصفتین ہما الوُصلۃ بین الربوبیۃ والعبودیۃ۔ وبہما یتم دائرۃ السلوک والمعارف الإنسانیۃ۔ فکل صفۃٍ بعدھما داخلۃ فی أنوارہما۔ وقطرۃ من بحارہما۔ ثم إن ذات اللّٰہ تعالٰی کما اقتضت لنفسہا أن تکون لنوع الإنسان محبوبۃ ومُحبّۃ۔ کذالک اقتضت لعبادہ الکُمّل أن یکونوا لبنی نوعہم کمثل ذاتہ
وہیچ شک نیست کہ ایں ہر دو صفت پیوند دہندہ است در ربوبیت
و عبودیت و بہ آں ہردو تمام مے شود دائرہ سلوک و معارف
انسانیہ۔ پس ہر صفت ماسوائے آں ہر دو داخل در نور آں ہر دوست و قطرہ از
دریائے آنہاست باز ذات الہٰی ہم چناں کہ برائے نفس خود ارادہ کرد
کہ محبوب و محب باشد۔ ہم چنیں برائے
بندگان کاملین خود ارادہ فرمود کہ برائے بنی نوع خود
حضرۃ الدیّان۔ اذ لاشک ان الاحسان علٰی ہٰذا المِنْوال یجعل
جزا باشند۔ وہیچ شک نیست کہ احسان بدیں طریق محسن را محبوب
المحسنینمحبوباً فی الحال فثبت ان الافاضۃ علی الطریقۃ الرحمانیۃ۔
مے گردند پس ثابت شد کہ فیض رسانیدن بر طریق رحمانیت ظاہر میکند در چشم
یظھرفی اعینالمستفیضین شان المحبوبیّۃ۔ واما صفۃ الرحیمیّۃ۔ فقد
فیض یابان شان محبوب را۔ مگر صفت رحیمیت لازم کردہ است بر نفس خود
الزمت نفسھا شان المحبّیۃ۔ فان اللّٰہ لا تتجلّٰی* علٰی احدٍ بھذا الفیضان الَّا
شان محبیت را۔ چرا کہ خُدا برحیمیت بر ہر کسے تجلی نمے فرماید مگر بعد
بعد ان یحبّہ و یرضٰی بہ قولا و فعلا من اھل الایمان۔ منہ
زینکہ اورا دوستمیدارد و از روئے قول و فعل برو راضی میباشد۔ منہ