من کان من أولی الألباب۔ وہو أن اللّٰہ اختار من جمیع صفاتہ صفتی الرحمان والرحیم فی البسملۃ۔ وما ذکر صفتا أخری فی ہذہ الآیۃ۔ مع أن اسمہ الأعظم یستحق جمیع ما ہو من الصفات الکاملۃ۔ کما ہی مذکورۃ فی الصحف المطہّرۃ۔ ثم إن کثرۃ الصفات تستلزم کثرۃ البرکات عند التلاوۃ۔ فالبسملۃ أحق وأولی بہذاالمقام والمرتبۃ۔ وقد نُدِب لہا عند کل أمرٍ ذی بال کما جاء فی الأحادیث النبویۃ۔ وإنہا أکثر وردًا علی ألسن أہل الملّۃ۔ وأکثر تکرارًا فی کتاب اللّٰہ در و ہر کہ از دانشمنداں باشد وآں ایں است کہ خداتعالیٰ در بسم اللّٰہ الرحمٰن الرحیم از ہمہ صفات خود ایں ہر دو صفت رحمان و رحیم را اختیار کردہ و دیگر ہیچ صفتے بیان نفرمودہ باوجود اینکہ اسم اعظم او کہ اللہ است مستحق تمام صفات کاملہ است۔ چنانچہ آں ہمہ صفات در قرآن شریف مذکور اند باز ایں امر ہم سوال را مضبوط مے کند کہ کثرت ذکر صفات در وقت تلاوت موجب برکت است بسم اللہ برائے ایں برکت زیادہ تر حق میدارد و در ہر امر مہتم بالشان خواندن بسم اللہ مندوب است چنانکہ در احادیث آمدہ است و نیز بسم اللہ اکثر بر زبان ہائے مسلماناں جاری است و در قرآن شریف اکثر تکرار